DOKTORANCKIE KOŁO NAUKOWE GENDER I QUEER

przy Instytucie Stosowanych Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego

ma przyjemność i zaszczyt zaprosić na

Ogólnopolską Interdyscyplinarną Konferencję Naukową

NIENORMATYWNE PRAKTYKI RODZINNE

Uniwersytet Warszawski, 25–26 maja 2012 r.

Nienormatywne praktyki rodzinne

Konferencja odbywa się pod Patronatem

Rektorskiej Komisji ds. Przeciwdziałania Dyskryminacji Uniwersytetu Warszawskiego

oraz we współpracy

z Instytutem Stosowanych Nauk Społecznych UW i Ośrodkiem Studiów Amerykańskich UW

TEMATYKA KONFERENCJI

Dynamiczne zmiany w obrębie rodzin i związków intymnych ostatnich dziesięcioleci spowodowały odejście od tradycyjnie rozumianej konstelacji rodzinnej (rodzina nuklearna) na rzecz alternatywnych form takich jak np. kohabitacja, LAT (living apart togheter) czy DINKS (double income no kids) rozszerzając tym samym granice samego pojęcia „rodzina”. Coraz częściej, szczególnie w Zachodnich naukach o rodzinie (związanych z rozwijającym się od lat 70. nurtem New Family Studies), mówi się o potrzebie tworzenia nowego podejścia teoretyczno-badawczego, które uwzględniałoby rzeczywistą różnorodność sposobów rozumienia i tworzenia rodziny i pozwoliłoby na faktyczne odejście od zideologizowanej i normatywizującej koncepcji „rodziny” na rzecz rozpoznania indywidualnych praktyk i narracji rodzinnych jednostek. Jednak w polskim dyskursie dotyczącym współczesnej rodziny – zarówno publicznym, jak i naukowym – omawiane zjawiska i problemy niejednokrotnie definiuje się w kategoriach kryzysu czy też schyłku rodziny, zaś coraz częściej żądające dla siebie legitymizacji pozanormatywne praktyki rodzinne traktuje jako niepokojące zjawiska. Tymczasem alternatywne wobec normatywnego wzorca konstelacje zdają się w coraz większym stopniu odpowiadać zmieniającym się potrzebom jednostek. Warto zatem, odchodząc od generalizowania i uniwersalizacji, postawić pytanie: jak w rzeczywistości wyglądają współczesne praktyki rodzinne? Jak zmienia się pojmowanie i tworzenie więzi rodzinnych? Jak sami członkowie tych rodzin i związków postrzegają tworzone przez nich więzi?

Podstawowym celem konferencji jest próba pokazania różnorodności polskich przedsięwzięć badawczych w zakresie studiów nad nienormatywnymi konstelacjami rodzinnymi, często marginalizowanymi w dominującym dyskursie publicznym i naukowym, koncentrującym się na tradycyjnej rodzinie nuklearnej. Zależy nam na integracji środowiska akademickiego zajmującego się takimi studiami. Konferencja ta, będąca okazją zarówno wymiany myśli i doświadczeń, jak i szerszego spojrzenia na stan badań dotyczących nienormatywnej rodziny, może przyczynić się do rozwoju interdyscyplinarnych projektów badawczych w dziedzinie studiów rodzinnych w Polsce w najbliższych latach.

W trakcie konferencji odbędą się następujące sesje (w trakcie których zostanie zaprezentowanych – wygłoszonych i wyłożonych ok. 45 referatów):

Sesja 1: Poza heteronormą intymności

Sesja 2: Rodzinna nienormatywność na przecięciu dyscyplin

Sesja 3: Poza heteronormą rodzicielstwa 1

Sesja 4: Nienormatywne praktyki rodzinne w filmie

Sesja 5: Poza heteronormą rodzicielstwa 2

Sesja 6: Nowe trendy w „tradycyjnej rodzinie”

Sesja 7: Re-presenting the American Family

Sesja 8: Niebiologiczne wymiary pokrewieństwa

Sesja 9: Praktyki rodzinne w różnych dyskursach

Sesja 10: Związki niemonogamiczne

Sesja 11: Przekraczanie „rodziny” w ujęciu etnograficznym

Sesja 12: Związki homoseksualne w różnych kontekstach

Sesja 13: Nienormatywne praktyki rodzinne w literaturze

Sesja 14: Tabu w praktykach rodzinnych

Komitet naukowy Konferencji:

Prof. dr hab. Małgorzata Fuszara, Instytut Stosowanych Nauk Społecznych, Uniwersytet Warszawski

Prof. dr hab. Krystyna Slany, Instytut Socjologii, Uniwersytet Jagielloński

Prof. dr hab. Anna Kwak, Instytut Stosowanych Nauk Społecznych Uniwersytet Warszawski

Dr hab. Joanna Mizielińska, prof. SWPS, Instytut Socjologii, Szkoła Wyższa Psychologii Społecznej

Dr Tomasz Basiuk, Ośrodek Studiów Amerykańskich, Uniwersytet Warszawski

W trakcie konferencji także:

- warsztaty „Transpłciowa Rodzina” Fundacji Trans-Fuzja

- imprezy i pokaz filmu

Współpracują z nami:

KUCHNIA WŁOSKA – PIZZERIA PapaAndre, Księgarnia Psyche

Dla osób spoza Warszawy uczestniczących w konferencji mamy 10% zniżki w hostelach: Emma Hostel, Globetrotter Hostel, Lost and Found Villa, Nathan’s Villa Hostels,

Informacje, program i abstrakty na stronie internetowej konferencji:

http://nienormatywne.wordpress.com

Szczegółowy program konferencji na stronie internetowej:

https://docs.google.com/file/d/0Bz8qGx89WNYjcFpCQ2FZYmliNlU/edit?pli=1#

WSTĘP WOLNY!

„Transpłciowa Rodzina” – warsztat Fundacji Trans-Fuzja

Prowadzenie: Lalka Podobińska i Wiktor Dynarski

Pewnie zdarzyło Ci się słyszeć o kimś, kto „zmienił płeć”. Może nawet nie jest Ci obce słowo „transwestyta”… Ale czy wiesz, kim właściwie są osoby transpłciowe (transseksualiści, transgenderyści, transwestyci)? Czy wiesz, jak to jest, kiedy ktoś bliski okaże się osobą transpłciową? Co można zrobić, gdy dziecko okaże się transwestytą? Co się dzieje, gdy mama lub tata jest osobą transpłciową? Albo wyobraź sobie, że nagle dowiadujesz się, że Twoja bliska osoba pragnie „zmienić” płeć. Albo co możesz czuć, gdy przez całe życie, od dzieciństwa wszyscy wmawiają Ci, że jesteś przeciwnej płci niż w rzeczywistości.

W trakcie ponadczterogodzinnych warsztatów poznasz, jak to jest być osobą transpłciową, przeżyjesz transowy coming out i na własnej skórze przekonasz się, czy rzeczywiście tak łatwo być sobą. I co to właściwie znaczy…

Na warsztaty obowiązują wcześniejsze zapisy. Zapraszamy do zgłaszania się od adresem: kasia.michalczak@op.pl Uwaga: limit miejsc to 15!

Warsztaty zaczynają się w konferencyjną sobotę, 26.maja o godzinie 14:15. Numer sali podamy w korespondencji mejlowej.

9 maja 2012 r. do laski marszałkowskiej wpłynął projekt ustawy o uzgodnieniu płci. Projekt dotyczy określenia procedury sądowej (i jej skutków) umożliwiającej uzgodnienie płci osób, których tożsamość płciowa różni się od ich płci metrykalnej.

gender płeć trans

Projekt złożony przez partię Ruch Palikota jest wynikiem niemal rocznej pracy Fundacji Trans-Fuzja przy wsparciu Anny Grodzkiej oraz prawnoczłowieczych organizacji, których pomoc okazała się nieodzowna, szczególnie w skomplikowanych kwestiach prawnych.

Dziękujemy wszystkim, które i którzy zechcieli przyłączyć się do konsultacji i wspierali projekt podczas jego powstawania. Mamy nadzieję, że ustawę czeka krótki proces legislacyjny i że już niedługo Polska znajdzie się wśród państw posiadających nowoczesne rozwiązania dot. procesu korekty płci prawnej.

Z tekstem projektu zapoznać można się na stronie:

http://orka.sejm.gov.pl/Druki7ka.nsf/Projekty/7–020-221‑2012/$file/7–020-221‑2012.pdf

Stanowisko Koalicji Na Rzecz Równych Szans w sprawie wypowiedzi Ministra Sprawiedliwości Jarosława Gowina oraz Wiceministra Sprawiedliwości Michała Królikowskiego na temat bezzasadności podpisania i ratyfikacji Konwencji Rady Europy w sprawie zapobiegania i zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej.

trans-fuzja

Warszawa, 4 maja 2012 r.

Sz. P. Donald Tusk

Prezes Rady Ministrów

Dotyczy: Działań rządu na rzecz podpisania i ratyfikacji Konwencji Rady Europy w sprawie zapobiegania i zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej

Szanowny Panie Premierze,

Koalicja na Rzecz Równych Szans skupiająca 45 organizacji pozarządowych działających na rzecz praw człowieka oraz równego traktowania pragnie wyrazić swoje oburzenie ostatnimi wypowiedziami Ministra Sprawiedliwości Jarosława Gowina oraz Wiceministra Sprawiedliwości Michała Królikowskiego na temat bezzasadności podpisania i ratyfikacji Konwencji Rady Europy w sprawie zapobiegania i zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej.

Pragniemy przypomnieć, że Konwencja została wyłożona do podpisu w maju 2011 r. i podpisało ją już 19 państw Rady Europy, w tym 11 państw członkowskich UE. Wiele krajów unijnych przygotowuje się do podpisania i ratyfikacji Konwencji. Celami Konwencji są m.in.: ochrona kobiet przed wszelkimi formami przemocy oraz zapobieganie, ściganie sądowne i eliminowanie przemocy wobec kobiet i przemocy domowej; przyczynianie się do eliminowania wszelkich form dyskryminacji kobiet i promowanie rzeczywistej równości między kobietami i mężczyznami, w tym poprzez uwłasnowolnienie kobiet; opracowanie obszernych ram, polityk i środków w celu udzielenia ochrony i pomocy wszelkim ofiarom przemocy wobec kobiet i przemocy domowej.

Minister Sprawiedliwości, Jarosław Gowin, skrytykował ww. Konwencję twierdząc, iż jest ona wyrazem ideologii feministycznej i zagraża tradycyjnym wartościom rodzinnym. W podobnym tonie wypowiedział się Michał Królikowski – podsekretarz stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości.

Dla podpisanych niżej organizacji, które od lat działają na rzecz praw człowieka, w tym praw kobiet, twierdzenie takie jest niezrozumiałe i nie do przyjęcia. Zaniepokoiło nas głęboko, iż resort sprawiedliwości podważa tak fundamentalne kwestie jak równouprawnienie płci i walka ze szkodliwymi stereotypami, które są główną przyczyną nierówności prowadzących niejednokrotnie do przemocy (fizycznej, psychicznej, seksualnej i ekonomicznej). Konwencja jest krokiem naprzód w działaniach mających na celu zmniejszenie skali przemocy wobec kobiet m.in. poprzez działania edukacyjne i profilaktyczne.

Organizacje członkowskie Koalicji na Rzecz Równych Szans nie mogą zgodzić się na wprowadzanie przez kierownictwo Ministerstwa Sprawiedliwości opinii publicznej w błąd poprzez twierdzenie, że Konwencja zobowiązuje Państwa Strony do walki z „tradycyjną rodziną”. Pragniemy przypomnieć, że Konwencja, na mocy art. ust. 3, nakazuje jedynie, żeby jej postanowienia, a w szczególności środki na rzecz ochrony praw ofiar zostały wdrożone bez dyskryminacji z jakichkolwiek przyczyn. Wśród nich Konwencja wymienia: płeć, rasę, kolor skóry, język, religię, przekonania polityczne lub inne, pochodzenie narodowe lub społeczne, przynależność do mniejszości narodowych, majątek, urodzenie, orientację seksualną, tożsamość płciowa, wiek, stan zdrowia, niepełnosprawność, stan cywilny, status migranta lub uchodźcy lub inny status. Konwencja zobowiązuje także w art. 12 ust. 1 do stosowania koniecznych środków służących promowaniu zmian w społecznych i kulturowych wzorcach zachowań kobiet i mężczyzn w celu wykorzenienia uprzedzeń, zwyczajów, tradycji i wszelkich innych praktyk opartych na pojęciu niższości kobiet lub na stereotypowych rolach kobiet i mężczyzn. Pragniemy podkreślić, że są to postanowienia, które wychodzą naprzeciw konieczności walki ze szkodliwymi stereotypami, które prowadzą do przemocy ze względu na płeć, a nie, jak twierdzi kierownictwo Ministerstwa Sprawiedliwości, do zwalczania „tradycyjnego modelu rodziny”.

Przypominamy, że Polska od kilkudziesięciu już lat jest również stroną Konwencji ONZ w sprawie Eliminacji Wszelkich Form Dyskryminacji Kobiet, która także nakazuje Państwom Stronom przeciwdziałanie szkodliwym stereotypom warunkowanym płcią.

W przekonaniu Koalicji na Rzecz Równych Szans, publiczne podważanie przez Ministra Sprawiedliwości i jego zastępcę wagi Konwencji nie służy dobru publicznemu, jakim jest społeczeństwo wolne od przemocy i uprzedzeń

motywowanych płcią. Co więcej, takie zachowanie ministra Jarosława Gowina oraz jednego z jego wiceministrów może doprowadzić do bagatelizowania tematyki przeciwdziałania przemocy ze względu na płeć i – pośrednio – do legitymizowania tego zjawiska.

Biorąc pod uwagę powyższe, Koalicja na Rzecz Równych Szans apeluje do Pana Premiera o podjęcie jak najszybszych działań w celu podpisania i ratyfikacji przez Polskę Konwencji Rady Europy w sprawie zapobiegania i zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej.

Do wiadomości:

- Jarosław Gowin, Minister Sprawiedliwości

- Michał Królikowski, Wiceminister Sprawiedliwości

- Agnieszka Kozłowska-Rajewicz, Pełnomocniczka Rządu ds. Równego Traktowania

- Irena Lipowicz, Rzeczniczka Praw Obywatelskich

- Ryszard Kalisz, Przewodniczący Sejmowej Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka

- Grzegorz Schetyna, Przewodniczący Sejmowej Komisji Spraw Zagranicznych

Organizacje wchodzące w skład Koalicji na Rzecz Równych Szans:

Polskie Towarzystwo Prawa Antydyskryminacyjnego – koordynator Koalicji, Fundacja Feminoteka, Stowarzyszenie przeciw Antysemityzmowi i Ksenofobii „Otwarta Rzeczpospolita”, Kampania Przeciw Homofobii, Helsińska Fundacja Praw Człowieka, Lambda Warszawa, Amnesty International, Lambda Bydgoszcz, Towarzystwo Edukacji Antydyskryminacyjnej, Fundacja Równości, Koalicja Karat, Fundacja Trans-Fuzja, Federacja na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny, Fundacja MaMa, Fundacja Przestrzeń Kobiet, Fundacja Autonomia, Stowarzyszenie Aktywne Kobiety, Stowarzyszenie Inicjatyw Niezależnych MIKUSZEWO, Stowarzyszenie Homo Faber, Stowarzyszenie na Rzecz Kobiet „Victoria” Rzeszów, Stowarzyszenie Nigdy Więcej, Stowarzyszenie Kobiet Konsola, FORUM 50+, Fundacja TUS, Stowarzyszenie Interwencji Prawnej, Instytut Podkarpacki, Polskie Forum Osób Niepełnosprawnych, Stowarzyszenie Kobiet Niepełnosprawnych ONE.PL, Żydowskie Stowarzyszenie Czulent, Stowarzyszenie na Rzecz Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego PRO, HUMANUM, Stowarzyszenia Romów w Polsce, Stowarzyszenie Na Rzecz Lesbijek, Gejów, Osób Biseksualnych, Osób Transpłciowych Oraz Osób Queer „Pracownia Różnorodności”, Stowarzyszenie „W stronę Dziewcząt”, Fundacja na Rzecz Różnorodności Polistrefa, Fundacja Inicjatyw Społecznych „Się Zrobi!”, Forum Żydów Polskich, Fundacja Bez Dyskryminacji, Fundacja Nasza Przestrzeń, Fundacja Wiedza Lokalna, Fundacji „Vis Maior”, Związek Nauczycielstwa Polskiego, Towarzystwo Przyjaciół Szalonego Wózkowicza

Zarząd Fundacji Trans-Fuzja

Łódzka Grupa Trans-Fuzji zaprasza serdecznie w lipcu w dniach 13–15 na I Łódzkie MTP, czyli Miejskie TransParty.

płeć gender trans

Miejsca noclegowe są dostępne w hostelu LGBTQ [dokładne info po zgłoszeniu udziału].

Hostel dysponuje pokojami: 2 x 2-os, 2 x 4-os i 2 x 6-os.

Jedzonko zamawialibyśmy sobie na mieście z dowozem, płyny również:) W hostelu jest miejsce, gdzie można potańczyć, wypić drinka, pogadać i pooglądać filmy TQ. Wynajmujemy cały hostel dla siebie (koszt wynajęcia hostelu na dwa dni to 1600 zł), tak żeby nikt postronny się nie kręcił.

Koszty wynajęcia niestety dotyczą wszystkich chcących wziąć udział, także osób, które nie będą chciały nocować w hostelu.

Ceny od osoby: 80 zł za 2 noce w pokojach 4-os i 6-os, 100 zł za 2 noce w pokojach 2-os i 20 zł za dzień dla chętnych, którzy nie chcą nocować w hostelu.

Dyskrecja oczywiście w pełni zapewniona, cały hostel dla nas:) Dla chętnych wyjścia wieczorami na imprezy do łódzkich klubów LGBTQ, a dla odważnych wyjścia w ciągu dnia na miasto na zakupy:) Tyle, że musi zebrać się ok. 25 osób (15 nocujących i ok. 10 nienocujących). Max. ilość osób nocujących to 24 a osób biorących udział w MTP w hostelu to 30. Proszę o szybką rezerwację, bo może zabraknąć miejsc imprezowych.

Proszę pisać konkretne odpowiedzi kto byłby chętny i czy z noclegiem czy bez?

Rezerwacje zbieram do 15 maja.

Zaliczki od osób nocujących po 40 zł zbieram od 16 do 31 maja (jeżeli uzbiera się do 15 maja co najmniej 15 osób, które będą nocować).

Pozdrowienia Dawid (Viki), e-mail: zaqxsw8@wp.pl

Warsztat trans*inkluzywności jest skierowany do aktywistów i aktywistek LGBTQI, które i którzy chcieliby i chciałyby dowiedzieć się, w jaki sposób działać na rzecz osób transpłciowych w szerszym niż dotychczas zakresie.

płeć gender trans

Warsztat ma na celu również przybliżenie tematyki transpłciowości, interseksualności oraz płciowej różnorodności, a także uświadomienie dominującej cispłciowej perspektywy w dotychczasowych działaniach na rzecz osób LGBTQI.

Warsztat odbywa się w ramach festiwalu Queerowy Maj – zapraszamy na stronę internetową http://queerowymaj.wordpress.com/

W reakcji na wczorajszy [26. kwietnia 2012 r.] atak na biuro poselskie Anny Grodzkiej, Fundacja Trans-Fuzja pragnie zwrócić uwagę na narastający w polskim społeczeństwie problem nienawiści skierowanej do osób transpłciowych.

trans-fuzja

Transfobia – zjawisko przejawiające się poprzez negowanie tożsamości i ekspresji płciowej osób transpłciowych oraz wynikające z tego nastawienia negatywne, dość często agresywne – nadal nie została rozpoznana przez polskie prawodawstwo jako istotna przyczyna przemocy psychicznej i fizycznej.

Wczorajszy poważny incydent – wrzucenie granatów dymnych sygnowanych napisem „Falanga” pod drzwi biura poselskiego to ewidentny przykład przestępstwa z nienawiści. Wprawdzie uczestnikom debaty „Media, pop i seksualność”, na szczęście, nie została wyrządzona żadna krzywda fizyczna, mogło zakończyć się to znacznie gorzej. W dodatku wcześniejsze pogróżki organizacji falanga.org.pl kierowane pod adresem posłanki Grodzkiej, jawnie przedstawiającej swoją tożsamość transpłciową, wskazują na eskalację nienawiści środowisk konserwatywno–nacjonalistycznych.

Zwracamy uwagę na fakt, że już samo wystąpienie tego typu incydentów oznacza konieczność adresowania wciąż aktualnego problemu uprzedzeń i nienawiści skierowanej do osób, uważanych przez społeczeństwo za płciowo nienormatywne.

Fundacja Trans-Fuzja pragnie również zwrócić uwagę na problem coraz silniej manifestujących swoje idee grup sprzeciwiających się faktowi różnorodności społecznej. Grupy te, nierzadko odwołujące się do tradycji nacjonalistycznych i faszystowskich, wciąż pozostają bezkarne. Wśród osób, które zgłaszają się do Fundacji, znajdują się również ofiary przestępstw z nienawiści, którym trudno dochodzić własnych praw, chociażby ze względu na brak odpowiedniej regulacji tego typu incydentów

Według najnowszych standardów praw człowieka wyznaczanych przez Radę Europy tożsamość płciowa stanowi nienaruszalne dobro osobiste, które państwo ma obowiązek chronić. Wśród rekomendacji byłego Komisarza Praw Człowieka Thomasa Hammarberga znajduje się między innymi zapis nawołujący państwa członkowskie do uchwalenia prawa o zbrodni z nienawis´ci, kto´re ochroni osoby transpłciowe przed zbrodniami i incydentami transfobicznymi. Podobnie najnowsze zalecenia Komitetu Ministerstw w kwestii przestępstw z nienawiści są zgodne co do konieczności zagwarantowania przez państwa członkowskie, aby sprawcy czynów tego rodzaju zostali pociągnięci do odpowiedzialności oraz, tam gdzie jest to wskazane, ukarani, w celu uniknięcia bezkarności.

Zwracamy się zatem z apelem, aby polski parlament oraz rząd wziął pod uwagę problem nieistnienia transpłciowości w polskim prawie. Żądamy jak najszybszego wprowadzenia ochrony tożsamości płciowej osób transpłciowych i transnormatywnych przed nienawiścią.

W imieniu Zarządu Fundacji Trans-Fuzja

Lalka Podobińska

Prezeska

21 kwietnia w Warszawie odbyła się prawno-polityczna konferencja „Płeć pod kontrolą” zorganizowana przez Fundację Trans-Fuzja przy wsparciu Fundacji im. Heinricha Bölla oraz pod honorowym patronatem Rzeczniczki Praw Obywatelskich, prof. Ireny Lipowicz.

trans-fuzja

Konferencja miała na celu przedstawić sytuację osób transpłciowych i interseksualnych w Unii Europejskiej, a także wybranych państwach członkowskich oraz nakreślić konieczność zmian w polskim prawodawstwie. Wśród panelistów znaleźli i znalazły się zarówno osoby ze świata polityki, jak i środowiska prawniczego oraz aktywistycznego.

Wydarzenie otworzyli Lalka Podobińska – prezeska Fundacji Trans-Fuzja – oraz Wolfgang Templin – dyrektor Fundacji Heinricha Bölla w Polsce. Obydwoje zwrócili uwagę na konieczność podnoszenia tematyki transpłciowości, a szczególnie transseksualności w obecnym dyskursie politycznym.

Referaty i prezentacje dotyczyły różnych politycznych kontekstów, wszystkie jednakże zgadzały się co do konieczności forsowania prawnoczłowieczego dyskursu w kontekście korekty płci metrykalnej i zabezpieczenia osób transpłciowych i interseksualnych przed dyskryminacją i łamaniem praw do podstawowych potrzeb jako członków i członkiń społeczeństwa obywatelskiego. Ulrike Lunacek – posłanka do Parlamentu Europejskiego z Grupy Zielonych i Wolnego Przymierza Europejskiego – prezentowała możliwości prawnej ochrony tożsamości płciowej na szczeblu Unii Europejskiej i Rady Europy, Jerzy Szczęsny – referent ds. polityki antydyskryminacyjnej i polityki społecznej grupy Bündnis 90 i Zielonych w Bundestagu – zreferował zagadnienie prawnej ochrony osób transseksualnych w Niemczech, Maria Sundin – przedstawiciela Szwedzkiej Federacji na Rzecz Praw Osób LGBT i Transgender Europe – omówiła zaś problem ochrony praw osób transpłciowych w Szwecji, szczególnie zaś kwestie wymuszania sterylizacji jako warunku zmiany danych osobowych.

Kontekst polski był reprezentowany przez Mirosława Wróblewskiego – Dyrektora Zespołu Prawa Konstytucyjnego i Międzynarodowego Biura Rzecznika Praw Obywatelskich, dr Annę Śledzińską-Simon z Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego oraz posłankę Ruchu Palikota Annę Grodzką. Przedstawiciel Biura RPO zastanawiał się nad kwestią ochrony praw osób transpłciowych w Polsce, dr Śledzińska nakreśliła obecne rozwiązania prawne dotyczące zagadnienia korekty płci metrykalnej, zaznaczając najbardziej kontrowersyjne, wymagające zmian punkty, posłanka Grodzka zaś omówiła szeroko założenia ustawy dotyczącej określania płci metrykalnej, której projekt – tworzony we współpracy z organizacjami prawnoczłowieczymi, w tym Fundację Trans-Fuzja – zamierza złożyć do laski marszałkowskiej w nadchodzącym tygodniu.

Konferencja „Płeć pod kontrolą” spotkała się ze sporym zainteresowaniem, szczególnie osób transpłciowych i ich bliskich, a także organizacji pozarządowych, wzięła w niej udział również Pełnomocniczka Rządu ds. Równego Traktowania, Minister Agnieszka Kozłowska-Rajewicz.

Podczas odbywającej się po panelu debaty uczestnicy i uczestniczki zadawali pytania na temat możliwości wprowadzenia ustawy o korekcie płci w kształcie proponowanym przez twórców i twórczynie, zastanawiali się nad obecnym klimatem politycznym w kwestii pomocy osobom chcącym korygować płeć metrykalną, a także podnosili obawy związane z brakiem refundacji pomocy medycznej dla osób transseksualnych.

„To wielki krok naprzód – komentuje wydarzenie prezeska Fundacji Trans-Fuzja Lalka Podobińska – mieliśmy nie tylko szansę wymienić się doświadczeniami oraz oczekiwaniami co do zmiany prawa jako organizacje pozarządowe czy przedstawiciele władz, lecz także wysłuchać samych osób zainteresowanych, których głos nie może być w tej kwestii pominięty”.

Fundacja Trans-Fuzja to organizacja pożytku publicznego działająca na rzecz praw osób transpłciowych.

Wiktor Dynarski

1. Czym zajmuje się Fundacja Trans-Fuzja na co dzień i jakie są jej główne cele działania?

Jako organizacja pożytku publicznego Fundacja Trans-Fuzja zajmuje się przede wszystkim działalnością na rzecz osób transpłciowych, przy czym działalność ta ma różne postaci. W 2007 roku – jeszcze na poziomie inicjatywy – chodziło przede wszystkim o widzialność i wsparcie osób indywidualnych poprzez np. grupy spotkaniowe. Szybko jednak okazało się, że to zaledwie kropla w morzu potrzeb i dziś – po ponad czterech latach działalności – zakres naszej aktywności bardzo się rozszerzył. Transpłciowa ekspertyza zyskała na znaczeniu w wielu profesjonalnych kręgach, a kontekst polski został zauważony i doceniony na arenie międzynarodowej. Przemyślałyśmy i przemyśleliśmy też strukturę organizacji, dzięki czemu mogliśmy i mogłyśmy wyodrębnić cztery najważniejsze obszary działań, które obejmują: wsparcie, rzecznictwo, edukację oraz kulturę.
2. Jakie jest twoje zdanie odnośnie widzialności społeczności osób trans w naszym kraju? Czy uważasz, że społeczeństwo polskie zmienia się i jest więcej zrozumienia dla problemów osób trans?

To dla mnie zawsze jednocześnie interesujące i problematyczne pytanie. Problematyczne głównie dlatego, że trudno mówić o jednolitym społeczeństwie, szczególnie przy problematyce transpłciowości i jej odbioru. Na pewno jednak – co wynika z mojej obserwacji w pracy w Fundacji – odbiór pozytywny jest częstszy tam, gdzie ludzie są ze zjawiskiem zaznajomieni lub przynajmniej o nim poinformowani. Przy czym przez „informację” mam na myśli przede wszystkim edukację poprzez medialne coming outy i różnego rodzaju działalność kształcącą, bez bigoterii, uprzedzeń oraz, co oczywiste dla nas, bez zbędnej patologizacji. Dlatego też nakłaniamy osoby trans do ujawniania się i opowiadania o sobie. To naprawdę pomaga. Pomaga nie tylko ogółowi, lecz także innym osobom trans bądź im bliskim. Im więcej widzą podobnych do siebie osób, tym łatwiej im zaakceptować siebie i być tym, kim naprawdę chcą. Ja sam wierzę, że społeczeństwo się zmienia, ale wiem, że trzeba do tego czasu, często wielu lat. Być może obecność Anny Grodzkiej w Sejmie jest znakiem zmiany?
3. Jakie rozwiązania legislacyjna w chwili obecnej są najpilniejsze, aby rozwiązać konkretne problemy społeczności osób trans?

W Polsce palącym problemem jest wprowadzenie regulacji dotyczących korekty płci. Do tej pory nie posiadamy kompleksowej ustawy, przez co obecne procedury są prawnie niejasne, często dochodzi do nadużyć ze strony zarówno lekarzy diagnozujących, biegłych, jak i sędziów. Nad taką ustawą właśnie pracujemy i mamy nadzieję, że będziemy w stanie przekonać parlament do naszych racji.

Inne zagadnienia to, oczywiście, dyskryminacja. W polskim prawodawstwie brakuje tożsamości płciowej jako wyszczególnionej przesłanki dyskryminacyjnej, co sprawa, że interesy osób transpłciowych nie są w pełni reprezentowane. Naszym marzeniem byłoby także oficjalne uznanie ekspresji płciowej za przesłankę ze względu na niewystarczalność pojęcia tożsamości do pełnej ochrony prawnej osób pozostających poza binarnym płciowym systemem lub tym, którzy przez jakiś czas przebywali w przestrzeni pomiędzy kategoriami męskości, czy kobiecości (zarówno kulturowej, jak i prawnej).

I wreszcie – karanie zbrodni z nienawiści i mowy nienawiści. Osoby transpłciowe często padają ofiarami agresji słownej i fizycznej, jednakże niewielka wykrywalność przestępstw oraz niechęć samych zainteresowanych do zgłaszania incydentów sprawia, że problem ten jest nie tylko żywy, lecz także marginalizowany. Tutaj jednak potrzeba jest również edukacja zarówno służb mundurowych, jak i społeczności, nie jedynie zmiany prawne.
4. Jakie są obecnie europejskie i światowe trendy w regulowaniu prawnego statusu osób trans?

Jeśli rozpatrywalibyśmy postępujące zmiany w regulacjach poszczególnych krajów, to możemy mówić o prawnoczłowieczych trendach. Potwierdzają to zresztą działania Rady Europy, Unii Europejskiej, a także Organizacji Narodów Zjednoczonych. Dzięki stworzeniu Zasad Yogyakarty, pracy byłego Komisarza Praw Człowieka Rady Europy Thomasa Hammarberga, czy nieustającemu lobbingowi ze strony poszczególnych europejskich organizacji, w tym również Transgender Europe, prawa osób transpłciowych (i, mam nadzieję, wkrótce również interseksualnych) stają się powoli przedmiotem praw człowieka. Oznacza to przede wszystkim odchodzenie od patologizacji transpłciowych tożsamości i ekspresji – zrównywania statusu ludzi bez względu na ich normatywność bądź nienormatywność płciową i odchodzenia od stereotypowego obrazu transseksualności jako zjawiska będącego zależnym li i jedynie od medycyny. Dlatego też istotną kwestią jest również lobbowanie w organizacjach zdrowotnych, zwłaszcza WHO. Korekta płci przestaje być problemem trans* jako takim, a zaczyna być widziana jako kwestia odpowiednich uregulowań prawnych – odchodzimy od utożsamiania oznaczenia płci w dokumentach z koniecznością posiadania stałej tożsamości, odpowiadającej jej (według binarnych oczekiwań) ekspresji, czy dokonywania zmian cielesnych. Przyznam, że moim marzeniem w tym zakresie byłoby wprowadzenia kwestii tożsamości i ekspresji płciowej do programu równości płciowej jako takiej bez zbędnego oznaczania ludzi jako trans* czy interseksualnych – równość płciowa powinna być priorytetem bez kategorii. Bez względu na to, czy mówimy o reprezentacji kulturowej, biologicznych właściwościach, czy biologii interpretowanej przez kulturę.

Wydaje mi się to również istotne z perspektywy ochrony przed dyskryminacją. Trendy europejskie i światowe dążą do ochrony tożsamości płciowej przed przemocą i dyskryminacją, trzeba jednakże zdać sobie sprawę, że równie istotna jest w tym wypadku ekspresja. Agresja i dyskryminacja bardzo częstą nie są wymierzone w tożsamość jako taką, ale w ekspresję kojarzoną z ocenianymi negatywnie zachowaniami. Dlatego też ja sam popieram rozszerzanie katalogu przesłanek dyskryminacyjnych, ponieważ wierzę, że wraz z odpowiednią pracą edukacyjną, uda nam się kiedyś połączyć je w szersze, łatwe do interpretacji zbiory.

Prawnoczłowiecze trendy nie oznaczają jednak końca pracy u podstaw. Nawet w Unii Europejskiej mamy przykłady państw ignorujących potrzebę odpowiednich zmian. Mam tu na myśli przede wszystkim Litwę, która notorycznie próbuje uniemożliwić swoim obywatelom korektę płci i wprowadza prawa zakazujące tzw. propagandy homoseksualnej, co w rezultacie zamyka również usta transpłciowym aktywistom. Dlatego też trzeba wciąż naciskać i podkreślać rolę praw człowieka w kontekście regulacji dotyczącej ochrony tożsamości i ekspresji płciowej. Szczególny nacisk należy kłaść na nietykalność osobistą i prawo do decydowania o sobie – zbyt wiele krajów świata wciąż zmusza osoby chcące poddać się korekcie płci do sterylizacji czy interwencji medycznych.
5. Jakie Fundacja Trans-Fuzja ma plany na przyszłość?

Jednym słowem mógłbym odpowiedzieć, że mnóstwo. W kwestiach zmian prawnych zależy nam na stworzeniu kompleksowych i zgodnych z prawnoczłowieczymi standardami regulacji dotyczących korekty płci. Chcielibyśmy również wprowadzić tożsamość i ekspresję płciową do katalogu przesłanek dyskryminacyjnych oraz zapewnić osobom transpłciowym ochronę przed przemocą, a także mową nienawiści i zbrodnią z nienawiści. Przemoc oraz agresja stanowią niezwykle poważny problem, dlatego zależy nam na współpracy z polskimi służbami mundurowymi, aby osoby transpłciowe (czy płciowo nienormatywne) mogły czuć się bezpieczniej. Jednym z naszych podstawowych priorytetów jest również przywrócenie refundacji procedur związanych z korektą płci – nie tylko zabiegów i operacji, lecz także leków. Chcielibyśmy, aby polskie władze zdały sobie sprawę, jak istotne są problemy osób transpłciowych i jak ważne jest ponadto zapewnienie im przez państwo godziwych warunków życia. Korekta płci i dyskryminacja to najważniejsze problemy, jednak nie wszystkie. Bezrobocie, niskie płace – kwestie, które kojarzone są z całą społecznością, dla osób transpłciowych są często jeszcze cięższe ze względu chociażby na brak ochrony prawnej czy programów doszkalających.

Oprócz zmian prawnych chcielibyśmy móc stworzyć sieć prawników i psychologów będących w stanie nieść pomoc osobom transpłciowym zarówno w dociekaniu własnych praw, jak i znajdowaniu możliwości polepszenia jakości życia.

Nasze motto brzmi – każdy ma praw być sobą. I wierzymy, że działalność organizacji przyczyni się do egzekwowania tego prawa, także w Polsce.

Dziękuję za rozmowę

(rozmawiał Krzysztof Śmiszek)

źródło:

http://prawaczlowieka.edu.pl/index.php?dok=2134834173800a88be598393763c66c179d793a1-d3

Fundacja Trans-Fuzja i Fundacja im. Heinricha Bölla zapraszają serdecznie do udziału w konferencji

Płeć pod kontrolą? Sytuacja osób transpłciowych w Polsce i na świecie

21 kwietnia (sobota), godz. 11:00–13:30

Centrum Konferencyjne „Zielna”, ul. Zielna 37, Warszawa

Jednym z najważniejszych problemów, z jakimi borykają się osoby, które chciałyby skorygować swoją płeć metrykalną w Polsce, jest brak dostępu do kompleksowego prawa gwarantującego szybki i mało inwazyjny proces. W przeciwieństwie do wielu państw europejskich u nas nie ma takich rozwiązań prawnych. Tymczasem na świecie coraz więcej krajów, opierając się na międzynarodowych standardach praw człowieka, ułatwia swoim obywatelom i obywatelkom korektę płci. Ustawodawcy wychodzą tam z założenia, że korekta płci jest przede wszystkim kwestią osobistą, a nie procesem wymagającym nieustannej medycznej kontroli.

Zapraszamy do udziału w konferencji, której celem jest dyskusja nad prawnymi aspektami ochrony osób transpłciowych, interseksualnych oraz płciowo nienormatywnych. Przedstawimy rozwiązania prawne dotyczące możliwości korekty płci obowiązujące w innych krajach oraz założenia projektu ustawy, która ureguluje te kwestie w Polsce. W dyskusji skupimy się na następujących zagadnieniach:

§  W jaki sposób na świecie zmienia się podejście do kwestii korekty płci?

§  W jaki sposób w porządku prawnym różnych krajów europejskich uwzględnia się kwestie związane z prawną ochroną tożsamości płciowej?

§  Czy prawa osób transpłciowych są w Polsce przestrzegane?

…czyli próbujemy wprowadzić pojęcie zbrodni z nienawiści i mowy nienawiści.

Byliśmy dzisiaj w Sejmie. Kiedy piszę “byliśmy” mam na myśli “nas”, tj. przedstawiciel i przedstawicielki organizacji pozarządowych (nie wszystkich), które już przez dłuższy czas pracowały nad zmianą obecnych przepisów.

sejm_rp

Konferencję zorganizowaną przez Ruch Palikota można zobaczyć na stronach sejmowych oraz na portalu You Tube:

Przyznam, że zabrakło kilku nazwisk, cieszę się jednak, że wśród przesłanek, które znalazły się w projekcie i o których mogliśmy głośno powiedzieć, znalazła się również tożsamość płciowa. Oczywiście chciałoby się, żeby (ze względu na dość często trudność w rozróżnieniu przemocy na tle homofobicznym i transfobicznym) w projekcie znalazła się również ekspresja płciowa (być może pod postacią wizerunku), jednakże obecne klimaty międzynarodowe jeszcze tej kwestii nie sprzyjają. A szkoda. (Szykuje się jednak szansa zmiany, ILGA-Europe wraz z TGEU powoli zaczynają nad tą kwestią pracować).

W czasie prezentacji problematyki transpłciowej przywołałem różne statystyki, liczby i niepokojące wzrosty. Wielka szkoda, że nie dało się na ostatnią chwilę znaleźć sposobu na ich prezentację. Z drugiej strony – od czego mamy blogi i prywatne strony. A zatem w ramach dopowiedzenia do dzisiejszej konferencji, pozwalam sobie zaprezentować wyniki Monitoringu Morderstw Osób Trans (Trans Murder Monitoring) będącego częścią projektu Transrespect vs. Transphobia, prowadzonego przez TGEU od 2008 roku.

Od 1 stycznia 2008 roku monitoring zanotował 755 przypadków morderstw na tle transfobicznym, tj. zbrodnię popełnioną na osobie transpłciowej, osobie uważanej za transpłciową, bądź osobie, której wizerunek lub tożsamość nie korespondowały z tradycyjnymi (dla danego regionu) figurami binarnie rozumianych figur kobiecości/kobiet bądź męskości/mężczyzn. Większość zgłoszonych przypadków dotyczy krajów Ameryk Łacińskiej oraz Południowej, nie oznacza to jednak, że Europa jest od nich całkowicie wolna. Obecnie najczęściej słyszymy o morderstwach popełnianych w Turcji (dwa dni temu – 13 lutego – dwudziestosześcioletnia Melda została zamordowana przez własnego brata), jednakże – jak widać na zamieszczonej poniżej mapie – Unia Europejska, pomimo postępujących zmian legislacyjnych w zakresie prawnej korekty płci, nie prezentuje się najlepiej. Ze wszystkich czerwonych punktów najbardziej dziwią Hiszpania, Portugalia i Wielka Brytania – państwa często stawiane za wzór akceptacji transpłciowej różnorodności.

Wśród całościowego rankingu znajduje się również Polska. Fundacja Trans-Fuzja zidentyfikowała morderstwo na tle transpłciowym (ofiara nieznana z imienia i nazwiska, nieznany był również jej transpłciowy status, znany był jedynie motyw zbrodni) popełnione w lutym 2011 roku.

TMM 2011

Niestety, odnotowane przypadki to jedynie niewielki procent tego, co w rzeczywistości dzieje się każdego dnia na całym świecie. Osoby transpłciowe, interseksualne, czy po prostu płciowo nienormatywne stają się ofiarami agresji słownej, psychicznej oraz fizycznej. Transfobiczna atmosfera wokół osoby nierzadko kończy się samobójstwem – problem ten dotyczy szczególnie młodzieży. Osoby dorastające nie tylko nie potrafią odnaleźć się wśród równieśników, nie znajdują także zrozumienia u rodziców, opiekunów, a nawet u szkolnych pedagogów.

Z tym również musimy walczyć. Prawo może nam jedynie pomóc w egzekwowaniu winnych, nie zastąpi natomiast edukacji, pracy u podstaw oraz zapobiegania przyszłym zbrodniom. Ciekawe tylko, czy doczekamy się kiedyś chociażby trans– i interpozytywnych podręczników szkolnych czy kampanii społecznych (także tych finansowanych z budżetu państwa)? Edukacja nieformalna trwa, ale to wciąż za mało.

(Na stronie projektu znajdują się również listy nazwisk osób zamordowanych – nie wszyscy i nie wszystkie pozostają anonimowi)

Sytuacja osób transpłciowych w Polsce i na świecie. Zapraszamy serdecznie do udziału w konferencji

Fundacja Trans-Fuzja i Fundacja im. Heinricha Bölla

zapraszają serdecznie do udziału w konferencji

pod patronatem prof. Ireny Lipowicz, Rzeczniczki Praw Obywatelskich

Płeć pod kontrolą?

Sytuacja osób transpłciowych w Polsce i na świecie

21 kwietnia (sobota), godz. 11:00–13:30

Centrum Konferencyjne „Zielna”, ul. Zielna 37, Warszawa

Jednym z najważniejszych problemów, z jakimi borykają się osoby, które chciałyby skorygować swoją płeć metrykalną w Polsce, jest brak dostępu do kompleksowego prawa gwarantującego szybki i mało inwazyjny proces. W przeciwieństwie do wielu państw europejskich u nas nie ma takich rozwiązań prawnych. Tymczasem na świecie coraz więcej krajów, opierając się na międzynarodowych standardach praw człowieka, ułatwia swoim obywatelom i obywatelkom korektę płci. Ustawodawcy wychodzą tam z założenia, że korekta płci jest przede wszystkim kwestią osobistą, a nie procesem wymagającym nieustannej medycznej kontroli.

Zapraszamy do udziału w konferencji, której celem jest dyskusja nad prawnymi aspektami ochrony osób transpłciowych, interseksualnych oraz płciowo nienormatywnych. Przedstawimy rozwiązania prawne dotyczące możliwości korekty płci obowiązujące w innych krajach oraz założenia projektu ustawy, która ureguluje te kwestie w Polsce. W dyskusji skupimy się na następujących zagadnieniach:

- W jaki sposób na świecie zmienia się podejście do kwestii korekty płci?

- W jaki sposób w porządku prawnym różnych krajów europejskich uwzględnia się kwestie związane z prawną ochroną tożsamości płciowej?

- Czy prawa osób transpłciowych są w Polsce przestrzegane?

Program:

10:30–11:00 – rejestracja gości / poczęstunek

11:00–11:15 – otwarcie konferencji:

- Lalka Podobińska, prezeska Fundacji Trans-Fuzja

- Wolfgang Templin, dyrektor Fundacji im. Heinricha Bölla w Polsce

11:15–12:45 – Prawna ochrona osób transpłciowych w Unii Europejskiej. Wystąpienia zaproszonych gości:

- Ulrike Lunacek, posłanka do Parlamentu Europejskiego, Grupa Zielonych / Wolne Przymierze Europejskie – Możliwości prawnej ochrony tożsamości płciowej na szczeblu Unii Europejskiej

- Jerzy Szczęsny, referent ds. polityki antydyskryminacyjnej i polityki społecznej grupy Bündnis 90 / Die Grünen w Bundestagu – Prawna ochrona osób transpłciowych w Niemczech

- Maria Sundin, RFSL (Swedish Federation for Lesbian, Gay, Bisexual and Transgender Rights) / Malmö i Transgender Europe – Prawna ochrona osób transpłciowych w Szwecji

- dr Anna Śledzińska-Simon, Wydział Prawa, Administracji i Ekonomii, Uniwersytet Wrocławski, Potrzeba prawnego uregulowania korekty płci metrykalnej w Polsce

- Anna Grodzka, posłanka Ruchu Palikota – Założenia ustawy dotyczącej określania płci metrykalnej

- Mirosław Wróblewski, Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, Dyrektor Zespołu Prawa Konstytucyjnego i Międzynarodowego  – Prawna ochrona osób transpłciowych w Polsce

12:45–13:30 – dyskusja

Moderacja: Wiktor Dynarski, Fundacja Trans-Fuzja, Transgender Europe

Konferencja odbędzie się w języku polskim i angielskim.

Po debacie zapraszamy na poczęstunek.

Prosimy o potwierdzenie udziału w debacie do czwartku 19.04.2012 roku na adres:

Greta Puchała: greta.puchala@transfuzja.org

Genitalia wyzwolone – męskie waginy wychodzą z cienia!

W świecie odgórnie zdefiniowanych postaci kobiet i mężczyzn przyjęło się utożsamiać te kulturowo-społeczne wytwory z jasno określonym, absolutnie niezmiennym zestawem genitaliów.

radość

Chłopcy mogą być dumni ze swoich siusiaków, a dziewczynki powinny wreszcie zacząć swobodnie mówić o potrzebach swoich cipek. Tak uczą nas kolejne edukacyjne publikacje i portale zajmujące się ludzką seksualnością. A ci i te z nas, których ciała albo nie odpowiadają tradycyjnym wyobrażeniom o genitaliach, albo są wręcz odwrotne, wciąż próbują zwrócić na siebie uwagę. Bo zarówno męskie waginy, jak i damskie penisy oraz opcje wymykające się fizycznym podziałom, chciałyby zaistnieć w szerszym kontekście.

Temat transpłciowości nie wydaje się już tak obcy, jak dwa-trzy lata temu, kiedy to osoby transseksualne, transwestytyczne, transgenderowe i te poza jakimikolwiek kategoriami płci (cielesnej i kulturowej) bały się zabierać głos we własnym interesie. Na szczęście czasy się zmieniły (tak naprawdę niewiele, ale zawsze…) i oto osoba powszechnie odczytywana przez społeczeństwo jako mężczyzna może pozwolić sobie na genitalny coming out. Kłaniam się w pas. To ja – transmężczyzna – mam męskie imię, nazwisko, a nawet dumne M w dowodzie osobistym, tylko zawartość moich majtek wprawia czasami w zakłopotanie.

Po urodzeniu oznaczono mnie jako dziewczynkę. I słusznie, przynajmniej według dwupłciowego systemu przydzielania dzieciom odpowiednich literek. Nic nie wzbudzało wątpliwości – lekarz, zapewne wprawiony w swojej sztuce, rozpoznał i wargi sromowe, i łechtaczkę, o pochwie nie wspominając. Dobrze mi się żyło z moją genitalną diagnozą. Tylko społecznie i kulturowo się nie podobało. Tożsamościowo było mi wszystko jedno. Ani ze mnie prawdziwa kobieta, ani tym bardziej prawdziwy mężczyzna. Cokolwiek to znaczy. Postanowiłem zatem przejść typowo transseksualną drogę – dostałem diagnozę uroczo zakodowaną jako F 64, na jej podstawie zmieniłem oznaczenie płci w dokumentach i przeszedłem zabieg mastektomii. Transseksualista jednak ze mnie żaden. Przynajmniej w klasycznym rozumieniu. Lubię swoje ciało, zwłaszcza genitalia. Bo co może być lepszego niż wagina?

Od lekarzy często słyszy się, że transmężczyźni (seksuolog prędzej użyje sformułowania k/m albo „z kobiety w mężczyznę”) nie tyle chcą być postrzegani jako mężczyźni przez otaczające ich osoby, ale dokonać wszelkiego typu korekty ciała, aby osiągnąć stan jak najbliższy ideałowi. Zapewne niektórzy tak mają, ale mnie nigdy nie pociągała ta wymuszona zazdrość o fallusa. Zwłaszcza po kilku miesiącach leczenia hormonalnego, kiedy to razem z zarostem na twarzy i zmienioną masą mięśniową na całym ciele, między nogami wyrósł mój własny mikropenis. Tak by go określono, gdyby po moim urodzeniu zdecydowano, że jestem chłopcem. Dziewczynkom w tym wypadku przypada określenie „przerośniętej łechtaczki”. Jedno i drugie wzbudza mój wewnętrzny sprzeciw. W języku polskim wciąż brakuje nazw dla naszych genitaliów. Chociaż i tak będę się upierał, że posiadam i penis i waginę. Kwestia mikro-makro pojawić się może podczas dyskusji z kimś, dla kogo rozmiar jest absolutną podstawą komunikacji. Nie dla mnie.

A jednak, gdy piszę o trzycentrymetrowym wzwodzie, wyobrażam sobie uśmiechy współczucia i zdziwienia (sam się zresztą uśmiecham). Standardy genitalne sięgają bardzo daleko. Także do życia seksualnego. Nienormatywność genitalna to kwestia wciąż rzadko rozpatrywana – być może z powodu niewidzialności, a być może ze względu na kwestię intymności. W świecie, w którym wciąż trzeba konkurować z penisem, gdzie o seksualności kobiet jako takich (tj. osób klasycznie kojarzonych z waginą) wciąż mówi się zdawkowo i to najczęściej jedynie w kontekście zadowalania mężczyzn, bardzo trudno wyjść poza schemat. Męska wagina to wciąż swoista terra incognita. Oby nie na długo.

Tekst przygotowany dla portalu seksualnosc-kobiet.pl.

Odkryj swoją transkobiecość i zgłoś się do konkursu Miss Trans 2012 – czekają na Ciebie nagrody oraz niezapomniane wrażenia.##

odkryj swoją TRANSKOBIECOŚĆ i zostań Miss Trans  2012

Zgłoś się do konkursu Miss Trans 2012, formularz zgłoszeniowy na stroniewww.misstrans.transfuzja.org – czekają na Ciebie nagrody oraz niezapomniane wrażenia.

Wybory Miss Trans mają charakter otwarty. Może brać w nich udział każdy chętny. Organizowane są w kategorii trans M/K (mężczyzna > kobieta). Warunkiem udziału jest ukończenie 18. roku życia oraz nadesłanie osobistego zgłoszenia, które można dokonać na formularzu internetowym.

Celem każdej kandydatki powinno być zaprezentowanie własnego wizerunku kobiecości. Każda kandydatka bierze udział w czterech kategoriach konkursu: Miss Trans 2012 (I Wicemiss Trans 2012, II Wicemiss Trans 2012), Miss Trans Publiczności 2012, Miss Trans Internetu 2012, Miss Trans Look 2012 (nagroda specjalna ufundowana przez Posłankę na Sejm RP Annę Grodzką).

Wybory Miss Trans to impreza organizowana przez Fundację Trans-Fuzja, DQ Kim Lee oraz Klub Le Garage. Upowszechnianie wiedzy o transpłciowości – Pomagamy zrozumieć – to nasza idea. Chcemy aby wiedza o płci, genderze i tożsamościach płciowych była szeroko dostępna. Chcemy, aby dobrze rozumiane były słowa transseksualista, transgenderysta, transwestyta oraz crossdresser. Zależy nam, aby osoby transpłciowe były akceptowane i szanowane, aby miały wsparcie rodzin i przyjaciół. Aby czuły się pełnoprawnymi członkami społeczeństwa. Obalamy mity i stereotypy dotyczące osób transpłciowych. Pokazujemy, że tacy ludzie żyją wśród nas i że mają pełne prawo do tego, aby żyć w zgodzie ze sobą.

II OGÓLNOPOLSKIE WYBORY MISS TRANS 2012

2 czerwca 2012, godz. 21:00

KLUB LE GARAGE, Warszawa, ul. Burakowska 12

www.misstrans.transfuzja.org

Stowarzyszenie „Tęczówka” zaprasza wszystkich chętnych spod znaku „T” na kolejne spotkanie Grupy Wsparcia.

Tym razem spotkanie ma luźny charakter. Spotykamy by poznać się i pogadać na luzie.

płeć gender trans

Zapraszam wszystkich nie tylko osoby „T” ale i zaprzyjaźnione duszyczki. Nikogo nie wystawimy za drzwi.

Rodzaj imprezy: Otwarta – zapraszamy wszystkich bez wstępnej rejestracji
Data: 2012-04-15
Godzina rozpoczęcia: 16:00
Miejscowość: Katowice
Adres: Klub MILK
ul.Damrota 6
Ilość miejsc: Bez limitu

E-mail kontaktowy: ewelina.m@teczowka.org.pl

Zajrzyj na stronę Tęczówki

Nie krzyczę na rogach ulic: „jestem INNY”. Nie narzucam ludziom siebie. Ale też nie pozwalam, by ubrali mnie w swoje konwenanse. Jeszcze tylko jedno pozostało do zrobienia. Nie mogę dokonać korekty skalpelem, bo rak, ale mogę dokonać korekty w papierach. To będzie tylko kropka nad „i”, wszak z sobą jestem pogodzony od zawsze, czego i Wam wszystkim szczerze życzę.

transpłciowość

Kiedy przyszło pierwsze zauroczenie byłem…zdziwiony? Przerażony?

Nagle zapragnąłem włosów krótkich, mundurka, spodni i oczu Asi we mnie wpatrzonych. Ojciec nie zadając pytań zapewnił, co mógł. Joanna została marzeniem. Nauczyciele dali mi spokój. „Oryginał” miał najwyższą średnią, brał udział w olimpiadach, rwał się do odpowiedzi podczas wizyt kuratorów. Nawet niechęć do lekcji WF-u wybaczali.

Rówieśnicy? Mieli używanie. Ale to była tylko uwertura. Irenka to był mój rajski ptak. Dla nas park pachniał konwaliami, drzewa sypały złote liście, słońce zachodziło dla nas w purpurze, gdyśmy na ławce siedzieli przytuleni. I takich ktoś nas zobaczył. Przestałem być człowiekiem. Zamknięty w pokoju pytałem: „Boże, jeżeli jesteś, jeżeli stworzyłeś mnie na obraz i podobieństwo swoje, to dlaczego spłatałeś mi takiego figla, że ja to nie ja?” Wyczulony na moje nastroje Ojciec wparował do pokoju w odpowiedniej chwili.

- Dziecko, nie powiesisz się, co najwyżej wyrwiesz kawał sufitu, bo tu wszystko zrobione z desek, słomy i wapna. To stary dom – powiedział.

Jeszcze nie wiedziałem, jak nazwać to, co mi się trafiło. On tym bardziej nic nie rozumiał. Siedem klas podstawówki „za krowim ogonem”. Wojenne pokolenie. Ale to właśnie tata stwierdził, że nie ma znaczenia, czy ja jestem córka czy syn. Jestem jego dzieckiem i skoro on mi nie zabrania bycia sobą, to nikt nie ma takiego prawa. To on wyżebrał dla mnie u dyrektora prawo do zdawania matury w garniturze. A był rok 1979! To on przyszedł z gazetą w ręku, bo znalazł w niej artykuł Dulki.

Pojechałem do Warszawy. Transseksualista! Odzyskałem tożsamość. Niestety korekta płci przekroczyła moje finansowe możliwości. Ale stałem się sobą. Wchodziłem w towarzystwo ja-Łukasz Paweł. Obojętnie żegnałem każdego, komu było ze mną nie po drodze. Egocentryzm?Pewnie tak. Najlepsza metoda na przetrwanie.

I tylko marzenie jedno miałem: RODZINA. Spełniło się. Ona, dwoje dzieci i ja. TATA. Dumny jak paw chodziłem. Odbierałem z przedszkola i ze szkoły. Odrabiałem lekcje. Nawet gotować się nauczyłem. SZCZĘŚCIARZ! Do pracy dojeżdżałem, więc nikt nie wiedział, co tak naprawdę mam w dowodzie. Byłem sąsiad, mąż, zięć. I tylko dla Mamy, póki Alzheimer nie odebrał jej świadomości, zostałem „zboczeńcem”, dla którego trzeba było księdza zaprosić do domu. Bo może diabła wygoni i da się „toto” za mąż wydać.

Drugi egzamin z życia przyszło mi zdać po reformie Balcerowicza. Nastąpiła redukcja etatów. Stałem się bezrobotny. Warszawa potrzebowała gosposi w ilościach hurtowych. I tak – mimo wyglądu i sposobu bycia – stałem się „gosposiem”. A nie było łatwo. Bywało, że do bramy posesji byłem człowiekiem z dowodu, za bramą – sobą. Bywało, że mogłem być sobą od razu. Jednak bez względu na okoliczności nigdy nie zgubiłem siebie. Nie krzyczę na rogach ulic: „jestem INNY”. Nie narzucam ludziom siebie. Ale też nie pozwalam, by ubrali mnie w swoje konwenanse. Jeszcze tylko jedno pozostało do zrobienia. Nie mogę dokonać korekty skalpelem, bo rak, ale mogę dokonać korekty w papierach. To będzie tylko kropka nad „i”, wszak z sobą jestem pogodzony od zawsze, czego i Wam wszystkim szczerze życzę.

Doświadczenia mogą być zarówno negatywne, jak i pozytywne, a dotyczyć zatrzymania, kontroli, reakcji na ulicy i innych kwestii, które osoba zgłaszająca uzna za istotne. Zachęcamy do współpracy!

W ramach wspólpracy Fundacji Trans-Fuzja z policją (po spotkaniu z wojewódzkimi pełnomocnikami ds. Ochrony praw człowieka) rozpoczynamy pracę nad przekształceniem programu „Służyć i chronić” w przyjazny osobom transpłciowym – aby nie tylko homofobia, lecz także transfobia została uznana za istotny problem. Finałem współpracy powinno być włączenie tematyki transpłciowości oraz transfobii w programy szkoleniowe zarówno dla przyszłych, jak i obecnych funkcjonariuszy.

W związku z tym poszukujemy osób chętnych podzielenia się doświadczeniami w kontakcie z policją. Doświadczenia mogą być zarówno negatywne, jak i pozytywne, a dotyczyć zatrzymania, kontroli, reakcji na ulicy i innych kwestii, które osoba zgłaszająca uzna za istotne.

Informacje proszę przesyłać na adres: wiktor.dynarski@transfuzja.org

Stowarzyszenie „Tęczówka” zaprasza wszystkich chętnych spod znaku „T” na kolejne spotkanie Grupy Wsparcia.

Tym razem spotkanie ma luźny charakter. Spotykamy by poznać się i pogadać na luzie.

tęczówka

Zapraszam wszystkich nie tylko osoby „T” ale i zaprzyjaźnione duszyczki. Nikogo nie wystawimy za drzwi.

Rodzaj imprezy: Otwarta – zapraszamy wszystkich bez wstępnej rejestracji
Data: 2012-04-15
Godzina rozpoczęcia: 16:00
Miejscowość: Katowice
Adres: Klub MILK
ul.Damrota 6
Ilość miejsc: Bez limitu

E-mail kontaktowy: ewelina.m@teczowka.org.pl

Zajrzyj na stronę Tęczówki

Witaj, chciałbym Ciebie zachęcić do wypełnienia krótkiego kwestionariusza dotyczącego sytuacji społeczno-prawnej osób transpłciowych w Polsce.

statystyki

Badanie jest w pełni anonimowe. Uzyskane wyniki zostaną zreferowane w przygotowywanej przeze mnie pracy magisterskiej, a także będą włączone do realizowanego wspólnie przez Trans-Fuzję i Kampanię Przeciw Homofobii monitoringu wykonywania przez Polskę zaleceń Rady Europy w zakresie zwalczania dyskryminacji ze względu na orientację seksualną i tożsamość płciową.

Aby wziąć udział w badaniu wystarczy ściągnąć plik z kwestionariuszem, wypełnić go, a następnie odesłać w formie załącznika na adres pawelknut@o2.pl

http://transfuzja.org/knut_pawel_kwestionariusz.doc

W razie jakichkolwiek pytań proszę o kontakt.

Jaki jest sposób na to, aby poczuć się dobrze we własnym ciele? Lilian całe swoje życie oscylowała między chęcią stania się niewidzialną a potrzebą bycia zauważoną przez innych. Jej życie, wypełnione pasją twórczą, ale pozbawione innych doznań, zaczęło ją uwierać.

Kiedy Amor traci głowę

Tak silnie, że w końcu ogarnęła ją obsesja zmiany. Zmiany radykalnej, odmieniającej życie, dodającej istnieniu światłości i radości, uwalniającej od rutyny przyzwyczajeń! Obsesja wygrywa z racjonalnością. W głowie Lilian pojawia się mężczyzna…

Fascynująca powieść o miłości. O miłości kobiety do mężczyzny. O miłości dwóch kobiet i dwóch mężczyzn. O miłości mężczyzny do…

Kiedy Amor traci głowę, nic już nie jest oczywiste!

Jennie Dorny urodziła sie w 1960 r. w Stanach Zjednoczonych, jednak mieszka i pracuje w Paryżu. W 1999 r. ukazała się we Francji jej głośna powieść science fictionGambling Nova (polskie wydanie w przygotowaniu). Dwa lata póżniej wydała powieść Kiedy Amor traci głowę, a w 2002 r. – Eridan.

Wydawnictwo  AdPublik

www.adpublik.pl

Fundacja Trans-Fuzja wznawia dyżury osoby transpłciowej w Telefonie Zaufania Lambdy.

Po półrocznej przerwie ponownie w każdy trzeci piątek miesiąca w godzinach 18.00 – 21.00 w Telefonie Zaufania Lambdy dyżuruje również osoba transpłciowa z Fundacji Trans-Fuzja.

trans-fuzja

Na Wasze pytania dotyczące spraw osób transseksualnych oraz niepewnych własnej tożsamości odpowiada Łukasz.

Numer Telefonu Zaufania Lambdy: 22 628 52 22

Idea Telefonu Zaufania narodziła się w Wielkiej Brytanii w roku 1953, w Polsce – w 1967. Natomiast pierwszy telefon zaufania dla osób nieheteroseksualnych uruchomiono w Stowarzyszeniu Lambda Warszawa w maju 1995 roku – ideą była pomoc osobom odkrywającym swoją odmienną orientację psychoseksualną.