przewodnik kulturalny lesbijki
Dziś poniedziałek i, dla mnie, początek jednego z najcięższych tygodni w roku (z powodów zawodowych), tak że będzie wpis z kategorii niepoważnych. Przy okazji pewnej dyskusji na naszym fejsie przypomniał mi się świetny tekst Bożeny Keff „Krwawi tyrani i dobrzy władcy, czyli programy dla świata i ludzkości” napisany dla „Przeglądu” w czasach, kiedy ten magazyn dało się jeszcze czytać,
Stało się. Długo się wahałam, bo prywatnych stron na Facebooku mamy już trzy (Barbie Girls, Gosia & Ewa in the Air i Gosia & Ewa – Final Countdown), do tego każda z nas ma na głowie po kilka profili związanych z działalnością zawodową, ale w końcu i nasz blog dorobił się swojej strony w „nowym internecie” (jak, chyba słusznie, nazywa fejsa znajoma z pracy). Tak że jak ktoś chce nas dodatkowo
Tytułowy dylemat niestety nie mój, a Beth Ditto, a że ostatnio popełniłam tekst o niej do pisma boginiczno-feministycznego „Sabatnik. Trzy kolory” (ciekawa rzecz, swoją drogą), to dziś trochę rozważań na marginesie owego kontrowersyjengo (?) problemu (oraz uzupełnienie dyskusji pod tym postem u Abiekta). Jeżeli ktoś nie zna, to cała historia z rzyganiem z grubsza wyglądała tak: pewnego razu Beth
Media już postanowiły: wybory prezydenckie wygra albo specjalista od antyfeministycznych fraszek i mordowania zwierząt dla przyjemności, albo gość, który kiedyś tam powiedział, gdzie stało ZOMO, ale jako że już tę sprawę wyjaśnił na kongresie swojej partii, to nie zamierza się z niej tłumaczyć, mimo metamorfozy, którą ostatnio przeszedł. Oczywiście mam na myśli media mainstreamowe, bo nasze