Pod koniec 2010 roku nieopatrznie wyraziłam życzenie, by 2011 był dla nas równie ciekawy. I, choć myślałam, że to już niemożliwe, był. W drugiej części życzeń było coś o chwili odpoczynku. I pewnie takowa też była, kłopot w tym, że „chwila” to wyjątkowo nieostra jednostka czasu. Mam nauczkę, by wyrażać się precyzyjniej.

Co z tego intensywnego roku najbardziej zapadło mi w pamięć? Z rzeczy ”

Mamy nowego bohatera. Ma 17 lat, nazywa się Piotr Wolwowicz i dostał cztery „nie” od jury polsatowskiego reality show „Tylko muzyka. Must be the music”. Chłopak zaśpiewał „Pytasz mnie” Rosiewicza, usłyszał kilka słów od Zapendowskiej o koszmarnych patriotycznych, bogoojczyźnianych piosenkach i o tym, że ma nie iść tą drogą, złożył publiczną deklarację, że i tak był najlepszy, emigracja jest zła,

Po ciut przydługiej przerwie, na którą złożyło się świętowanie moich kolejnych już urodzin (przy okazji – jak ktoś szuka inspiracji, jak zorganizować komuś urodziny-niespodziankę, polecam zwrócenie się do drugiej autorki tego bloga) i praca nad dość obszernym tekstem, którym się pochwalę, jak się już ukaże, wracam do pisania.

Przez ostatni miesiąc portal SheWired.com karmił nas kolejnymi

Piosenka, która posłużyła za tytuł posta, to folkowy protest song amerykańskiej aktywistki Florence Reese, napisany w 1931 podczas zorganizowanego przez jej męża strajku górników. Wielokrotnie przerabiany i śpiewany, skusili się na niego między innymi  Billy Bragg, Dropkick Murphys i Natalie Merchant. Tą piosenką, z nowymi słowami, zakończyła swój wczorajszy koncert w manchesterskim The Lowry Ani

Czy ktoś wie, gdzie przebiega granica między psychofanieniem a stalkingiem? Mam dwa tygodnie, żeby się tego nauczyć.

PS Info dla tych, którzy czytają nas od niedawna – tak, mam świra na punkcie tego, co robi ta pani.

Nie chcę zapeszać, ale chyba powoli wracam do życia. Wprawdzie wokół naszego ślubu nadal dzieje się sporo, ale mniej medialnie – dostałyśmy między innymi zaproszenie do projektu Muzeum Etnograficznego im. Seweryna Udzieli w Krakowie „Wesela 21″. Efekty będzie można obejrzeć w roku 2012. Zazwyczaj nie lubię czekać, ale jako że ostatnio czas stał się w moim życiu towarem wybitnie deficytowym, długi

Jako że mamy czas wspominek (w sensie kalendarzowym, nie historycznym), dziś u mnie nieżyjąca już od paru dobrych lat pani, która zrobiła sporo dobrego dla południowoamerykańskiej muzyki. Cássia Eller była prawdopodobnie najbardziej znaną brazylijską wokalistką i gitarzystką, która nie ukrywała swojej lesbijskiej tożsamości. Jej styl określano jako połączenie rocka z brazylijską muzyką popularną.

I znowu się w coś wpakowałyśmy! Chodzi oczywiście o konkurs „Love is in the Air”, wokół którego coraz więcej się dzieje. Dzięki Radkowi, który nam zrobił piękne zdjęcie, i Bartkowi, który dodał do niego samolot, chmurki i słońce, dorobiłyśmy się swoistego loga naszej akcji. Efekt możecie zobaczyć u góry prawej szpalty oraz (wersja pełna) na stronie na Facebooku, którą, natchnione tym dziełem

Dyskusja wizerunkowa na KK zakończona („cieszyłam” się z niej tu). Syta trollica poszła spać, pozostałe dyskutantki jakoś się tam porozumiały. Najgorsze w tego typu „debatach” jest to, że zanim wszystkie zainteresowane dojdą do tego, o co właściwie im chodzi, większości odechciewa się rozmawiać. Czyli stereotypy i autohomofobia to jedno, a nieumiejętność uważnego czytania i dobierania argumentów

Trudno mi w to uwierzyć, ale dziś mija rok od mojego pierwszego wpisu tutaj. A że to świetna okazja do podsumowań, będzie to, co lubię najbardziej, czyli statystyki.

Na początek to, co chyba dla każdej blogerki i każdego blogera jest najważniejsze, czyli czytelniczki i czytelnicy. Miesięcznie trafia tutaj ponad 2 tysiące osób (z miesiąca na miesiąc więcej). Rekordowy pod tym względem był lipiec

Długi weekend sprzyja robieniu rzeczy, na które w zazwyczaj brak czasu. Uporządkowałam w końcu prawą szpaltę bloga. Wszystkie odnośniki powędrowały do nowego działu linki (zakładka u góry strony). Na widoku zostały tylko polskie blogi, na które zaglądam najczęściej, dzięki czemu szpalta jest krótsza o jakieś dwa metry. Stworzyłam też podstronę dla Ani DiFranco. To wersja wstępna, będę ją

Dziś akcja Blogging for LGBT Families.
Znam kilka kobiet, które wychowują dzieci (samotnie lub z partnerką), jedna para pokazała się nawet w trzecim numerze „Repliki”:

Replika 03 2006

Pamiętam, że miałam mieszane odczucia co do tego wywiadu – bo z jednej strony to, że mamy zdecydowały się pokazać z twarzy i imion, to naprawdę było coś, z drugiej ich obawa przed ujawnieniem w najbliższym

Mam nadzieję, że tylko czasowo, ale niestety jednak tak – UFA znowu zostaje bez lokalu. Powody banalne, bo finansowe, pożegnalna impreza zaplanowana na 4 czerwca, kolektyw przyjmie też wszelką pomoc przy wyprowadzce. Szczegóły tu. Szkoda, że na mapie Warszawy zabraknie miejsca, w które tak wiele osób zupełnie bezinteresownie włożyło tak wiele pracy i pozytywnej energii. I pozostaje mieć nadzieję,

Minął mi kolejny roczek i w sumie to nie wiem, czego sobie życzyć na następny. Może żebym nie chorowała z każdym wiosennym przesileniem. Albo żeby wypaliło nam z Gosią to, co sobie ostatnio zamarzyłyśmy. Bo o takich drobiazgach jak enduro i Alvarez wspominać chyba nie wypada, prawda?

W tym roku moje urodziny wypadły dość niefortunnie, bo w Wielki Piątek. Nie pierwszy raz zresztą wyszło właśnie

Na fali fascynacji Guitar Hero znalazłam niedawno takie coś:

No skoro Ellen i Portia grają, to chyba nam będzie wybaczone. Nie ukrywam, że gdyby nie to, że nadwerężyłam sobie prawą rękę na kawałku Coldplay z wyjątkowo szybkim biciem, kontynuowałabym teraz nasz gitarowy maraton, który trwa już od kilku dobrych dni. Jedyny minus tej zabawy to to, że mimo iż większość kawałków, które można zagrać, jest zdecydowanie rockowa, to jednak nadal jest to muzyczny mainstream. No ale przynajmniej przypomniałam sobie, że kiedyś bardzo lubiłam Smashing Pumpkins. I znalazłam całkiem fajny funkowy kawałek Anouk, tak że jak ktoś lubi takie klimaty, to polecam:

A skoro już przy muzyce jesteśmy, to w końcu dobra wiadomość o EuroPride 2010 – kolejnym zespołem, który się tam pojawi, jest BETTY. To alternatywny band z Waszyngtonu (pop, rock, funk), Polkom znany głównie dzięki serialom „The L Word” i „Ugly Betty”, mający też na koncie lata działalności na rzecz praw człowieka, a szczególnie na rzecz ruchu feministycznego.

DID U TELL HER

BETTY | MySpace Music Videos

Więcej do posłuchania tu.

Pod względem muzycznym EuroPride ma u mnie też swojego konkurenta w postaci festiwalu w Jarocinie (16-18 lipca), gdzie po raz kolejny w Polsce zagra Gossip. No zobaczymy, może pojawi się jeszcze jedno wydarzenie zaplanowane na ten czas, które nas pogodzi.

Ostatnio znalazłam na You Tube fantastyczny koncert Ani z 1994 roku. Na początku ciekawy wywiad o jej muzyce, młodzieńczej niecierpliwości i zmienianiu świata, a potem kawał dobrej muzyki – między innymi „In or Out”, którą polecam wszystkim miłośniczkom i miłośnikom szufladkowania i „My IQ” o wychowaniu w stereotypach („When I was four years old / They tried to test my I.Q. / They showed me a picture of 3 oranges and a pear / They said, which one is different? / It does not belong / They taught me different is wrong…”). Oczywiście wrzucam, żeby nie zgubić.

Z ciekawych rzeczy do zobaczenia w najbliższym czasie – UFA i Boyówki Feministyczne zapraszają na pierwsze Dni Cipki. Cel to odczarowanie słowa cipka i w ogóle zajęcie się kwestią kobiecej cielesności, w naszym własnym i społecznym postrzeganiu. W programie między innymi wernisaże, warsztaty, panele dyskusyjne, monologi waginy, pokazy filmowe i oczywiście imprezy, a czas wydarzenia to 9-11 kwietnia (szczegóły tutaj). Zapowiedź akcji w stołecznej edycji „Gazety Wyborczej” wywołała nielichą dyskusję na forum, w której jednym z łagodniejszych określeń było „feministyczne fanaberie”, co jak dla mnie tylko pokazuje, jak, być może wbrew pozorom, ważny i poważny jest to temat. Jeżeli się wybiorę (a pewnie wybiorę, w końcu jedną z zaproszonych ekspertek jest Alicja Długołęcka), to się podzielę wrażeniami, bo jakoś tak mi wychodzi, że nawet w „wyzwolonym” gronie o takich sprawach wcale się łatwo nie rozmawia.

A na koniec, jako że ostatnio moja aktywność na blogu spadła, proszę o odrobinę mobilizacji i dowód, że jeszcze mnie czytacie. Zadanie znowu na kreatywność – tym razem zbieram propozycje reklam do nowego programu Barbie Girls, który ma jakże starą i sprawdzoną formułę programu telewizyjnego. Żeby nie było za łatwo, podaję też dwie możliwe kategorie – kosmetyki i usługi. Nagroda to możliwość zobaczenia swojego pomysłu na scenie i/lub wpis tutaj na wybrany przez zwycięzcę lub zwyciężczynię temat. Zapraszam do zabawy:)