WSPÓŁCZESNY WESTERN O WŁADZY, KONTROLI, NAPIĘCIU SEKSUALNYM I ZAWIŁOŚCIACH DORASTANIA

Spotkanie Emmy i Cassandry rozpoczyna relację pełną fizycznych i psychicznych wyzwań. Emma zrobiłaby niemal wszystko, żeby sprostać regułom gry, ale jej granice przesuwają się coraz dalej i dalej. W końcu nie wytrzymuje…

SYNOPSIS

Dwie młode dziewczyny podejmują relację opartą na próbach sił, pokusach, bliskości i wzajemnym gwałtownym przyciąganiu. Emma jest osobą, która lubi kontrolować. Kiedy zaczyna trenować w drużynie woltyżerki (gimnastyka artystyczna na koniu), poznaje Cassandrę, silną, atrakcyjną i energiczną dziewczynę. Szybko okazuje się, że łączy je potrzeba specyficznej, nieczystej rozrywki… i zostają najlepszymi przyjaciółkami. Równie szybko jednak pojawia się zamęt.
Zazdrość, rywalizacja i pociąganie seksualne między nimi rodzi kolejne trudne sytuacje i doprowadza je do skrajnych reakcji.
Czy są w sobie zakochane? Czy sprawdzą się wzajemne w ciągłych testach? Która będzie kontrolować? A która będzie kontrolowana?
Gdy Emmie nie udaje się wejść do reprezentacji swojej drużyny akrobatycznej, decyduje się wziąć spawy w swoje ręce. U granic wytrzymałości, eskaluje w niej agresja…

Już od 1 maja na DVD i na portalu OutFilm.pl

Doskonała komedia romantyczna o wielkim uczuciu i wielkim nieporozumieniu.

Wszyscy myślą tylko o jednym? (Is It Just Me?)

Film JC Calciano

Nowy klasyk gatunku! Honolulu Weekly

Uroczo romantyczny San Fransicso Gate

w rolach głównych wspaniali amerykańscy chłopcy (aktorzy, oczywiście!):

Blaine:  Nicholas Downs

Xander: David Loren

Cameron: Adam Huss

Dowcipna, wprawiająca w dobry nastrój komedia o chłopaku niewierzącym, że ktoś właściwy może zwrócić na niego uwagę, o jego przystojnym, utrzymującym się z tańca go-go współlolatorze i facecie, którego spotyka na internetowym czacie. Nagłe zauroczenie i seria pomyłek wywołują chaos wokół niego i zagrażają nadziei na prawdziwą miłość.

Zdobywca Rainbow Award na Honolulu Rainbow Film Festival, zakwalifikowany do najważniejszych amerykańskich festiwali LGBT, m.in.:

Miami Gay & Lesbian film festival,

California Independent Film Festival,

Iris Prize Festival,

Boston FGBT Film Festival,

Blaine (Nicholans Downs) – początkujący pisarz i felietonista gejowskiej gazety – marzy o znalezieniu prawdziwej miłości. Ale w Los Angeles, gdzie mieszka, „wszyscy myślą tylko o jednym”. Na dodatek, Blaine nie jest typem umięśnionego osiłka spędzającego długie godziny w siłowni, w związku z tym ma też kompleksy na punkcie swego wyglądu.

Pewnej nocy udaje mu się na portalu randkowym nawiązać kontakt z przystojnym Xanderem (David Loren). Rozmawia im się znakomicie, Blaine’owi wydaje się, że wreszcie znalazł swojego księcia. Jest tylko jeden problem – przez pomyłkę czatuje z profilu swego współlokatora, tancerza go-go’s, Camerona (Adam Huss).

Co będzie, gdy Xander dowie się o tym nieporozumieniu i zobaczy, że Blaine nie ma „sześciopaka” na brzuchu i urody gwiazdora porno? Czy on też „myśli tylko o jednym”?

Nowy film She monkeys już w kinach. Dla prawdziwych koneserów bardzo wysokiej sztuki lub dla masochistów intelektualnych. Zdecydowanie nie należę do żadnej z tych grup… Dla pozostałych będzie niezrozumiałym gniotem z bardzo niepokojącymi scenami.

she monkeys

Emma ma pasję – woltyżerkę, czyli gimnastykę artystyczną na koniu. Jest tak zakochana w tym sporcie, że ćwiczy codziennie, żeby być najlepszą. Jest silna, wytrwała i pracowita. Trafia do grupy, gdzie prym wiedzie Cassandra – delikatna, zmysłowa i ponętna. Między dziewczynami zaczyna się rywalizacja o przywództwo i o uczestniczenie w finale. Sprawę komplikują emocje, napięcia grupowe i zazdrość umiejętności tej drugiej…

Historia naprawdę brzmi dobrze. I jest całkiem niezła. Gdyby nie to, że jednak film nie rozwija tej rywalizacji tak, jak by mógł. Dodatkowo, skupia się na zupełnie niepotrzebnym wątku młodszej siostry Emmy, która, w wieku jakiś 9 lat, ma problemy z dojrzewaniem płciowym. Musi zacząć nosić bikini na basen (na które ojciec nie chce się zgodzić). To jeszcze nic. Zdecydowanie bardziej dziwnym wątkiem jest jej miłość do swojej niani, która jest młodym afroeuropejczykiem, jej kuzynem i generalnie spędzają czas w łóżku, kiedy on ją mizia po brzuchu lub ona robi dla niego lap dance. Tak. 9 letnia dziewczynka w bikini w panterkę tańczy taniec erotyczny przed swoim nastoletnim kuzynem-murzynem-nianią.

To jednak jeszcze nie było powodem, dla którego chciałam sobie wydrapać oczy. Dużo gorszą sceną wizualnie jest ujęcie pary koni, które są w trakcie gry wstępnej, a później zaczynają się pokrywać. Oczywiście nie ma to żadnego znaczenia dla fabuły.

Mamy jeszcze wątek tresowanego psa, który reaguje na kliknięcie oraz strzelby, którą widać na plakacie, która właściwie też jest bez sensu – chyba ma po prostu nadać grozy. Zaspoileruję niewiele informując, że nie, strzelba nie wypali w tym filmie. Oczywiście agresja ukryta w Emmie jest, ale muszę powiedzieć, że kompletnie się nie popisała kreatywnością…
W mojej skali film 4/10, czyli ujdzie, można obejrzeć, jeśli kogoś przyciśnie, ale z własnej woli, to bym nie polecała go oglądać. Naprawdę nie warto…

Już dzisiaj na rynek trafia wyjątkowa, długo oczekiwana w Polsce kompilacja filmów krótkometrażowych niezwykłego belgijskiego artysty

BAVO DEFURNE „SZCZEGÓLNIE TERAZ, NA WIOSNĘ”

„Każdy gej pozostaje w jakimś stopniu chłopcem. Dlatego moje filmy są o chłopcach”

Bavo Defurne

W skład zestawu wchodzą cztery filmowe obrazy:

Kompilacja 55 minut:

1. Ognisko (Kampvuur, 21 min., 2000)
2. Marynarz (Matroos, 16 min., 1998)
3. Święty (Saint, 10 min., 1997)
4. Szczególnie teraz, na wiosnę (Particularly Now, in Spring, 8 min., 1996)

Dodatkowo, tylko w Polsce, do zestawu dołączony jest video wywiad z Artystą

i zestaw pięknych zdjęć z tych obrazów.

Na festiwalu LGBT w kilku polskich miastach można oglącać pełnomatrażowy debiut Bavo Defurne’a Morze Północne, Teksas.

Ten film już wkrótce także trafi w Polsce do szerokiej dystrybucji dzięki Tongariro Releasing!!

więcej informacji o wydawnictwie na stronie Tongariro.pl

Tongariro Releasing wprowadza do kin 25 MAJA będzie pokazywane w sekcji Panorama festiwalu Lato Filmów.

www.latofilmow.pl

Film Piękno miał swoją światową premierę na festiwalu w Cannes 2011 w sekcji Un Certain Regard.



Pokaz Piękna na Lecie Filmów w poniedziałek, 16.04 o godz. 17.00 w kinie LUNA.

Opowieść o mężczyźnie, który głęboko wierzy, że zły los jest mu pisany. Nie podejmuje żadnych działań, które mogą uczynić go szczęśliwym. Zupełnie nie jest przygotowany na przypadkowe spotkanie, które zmąci jego czystym i poukładanym życiem.

z opisu reżysera

Ta historia to w dużym stopniu odkrywanie autodestrukcji człowieka. Jego pogardy dla samego siebie, jego nienawiści. Widz wkracza do różnych, uporządkowanych fragmentów życia bohatera, odkrywa jego sekrety i żądze. Doświadczamy jego gwałtowności, poznajemy lęki, gniew i zazdrość.

Bohater żyjący w Południowej Afryce po apartheidzie, jest reprezentantem mniejszości w państwie, które przez wieki było przez tę mniejszość rządzone, a teraz rządzi w nim większość. Fransois mówi językiem, który nie jest znany w żadnym innym zakątku świata. Od dziecka jest naznaczony stygmatami rasizmu i nienawiści. Wychował się w duchu wartości konserwatywnych i wrodzonego lęku przed czarnymi mieszkańcami.

Ale to nie wszystko. Francois jak miliony mężczyzn na całym świecie żyje upokarzany i onieśmielany przez swoje preferencje seksualne. Złożoność tych napięć i mistrzowska zdolność kontrolowania emocji to punkt początkowy filmu. Obserwujemy jak wygląda jego życie. Jak on sam pogrupował prychicznie i geograficznie swoje życie, sekrety i emocje.

I nagle jesteśmy świadkami jego utraty kontroli nad sobą, przekroczenia granic i złamania własnych reguł.

Towarzyszymy mu w podróży do Kapsztadu, kosmopolitycznego miasta, z jego podwójnymi standardami konserwatyzmu i zaskakującym seksualnym podziemiem. Podróż przede wszystkim jest wędrówką psychologiczną, do punktu, od którego nie ma już odwrotu.

Cała prawda o męskiej prostytucji!

Dlaczego warto zobaczyć W pułapce pożądania:

W pułapce pożądania

Niebanalny opis najstarszego zawodu świata, tym razem w męskim wykonaniu

Główny bohater filmu (w tej roli Ben Bonenfant) jest przystojnym, młodym mężczyzną, świadczącym za pieniądze usługi seksualne facetom. Pewnej nocy idzie ze stremowanym klientem, który nie ma zbyt wielkiego doświadczenia w gejowskim seksie, do jego mieszkania. Po wywiązaniu się z zadania i zainkasowaniu pieniędzy, opuszcza apartament. W tajemniczy sposób nie może jednak znaleźć wyjścia z budynku. Błądzi po jego korytarzach, trafiając do kolejnych mieszkań. Spotyka w nich następnych klientów, w różnym wieku i o różnych potrzebach. Każdy z nich chce od niego czegoś innego. Każdy opowiada mu historię ze swojego życia. Bohater filmu, zanim odnajdzie wyjście, dowie się także czegoś o sobie, a ta magiczna noc zmieni go na zawsze.

„W pułapce pożądania”, pełnometrażowy debiut reżysera Josepha Grahama,
łączy surrealistyczny klimat przypominający twórczość Davida Lyncha z
odważnymi scenami seksu i zaskakującą akcją.

Click here to view the video on YouTube.

Skowyt jest najnowszym filmem z serii Rainbow Collection prezentowanym przez firmę Mayfly. Miałam okazję być na jego premierze i chętnie podzielę się z wami swoimi przemyśleniami.

Allen Ginsberg jest uznawany za jednego z najważniejszych poetów XX wieku i lidera pokolenia bitników.  Film, z 2010 roku, wędruje trzema równoległymi torami, które się przeplatają: wierszem „Skowyt” – największym dziełem Ginsberga, – wraz z jego wizualizacją, wywiadem z artystą, który opowiada o swoim życiu prywatnym i karierze, oraz procesu sądowego wytoczonego wydawcy tytułowego wiersza – oskarżono go o demoralizację i prokuratura stara się zakazać rozpowszechniania dzieła.

Wiersz, sam w sobie, jest trudny do zrozumienia, o czym możecie się przekonać poniżej. Tym większe więc oklaski dla Roba Epsteina i Jeffrey’a Friedmana (reżyserów i scenarzystów) za świetne ujęcie tematu. Nie jest to film z gatunku lekkich – po wyjściu z kina widz czuje się zmęczony i przytłoczony. Ale przecież nie zawsze chodzi o dobrą zabawę, prawda?

Allan Ginsberg

Wolność ekspresji, czy niepotrzebne wulgaryzmy? Promocja homoseksualności czy zachęta do otwartości? Czym jest literatura? Czym poezja? Gdzie przebiegają granice cenzury, moralności i ekspresji? Czy korzystanie z czyichś osiągnięć twórczych przekreśla dzieło? Na te i inne pytania znajdziecie odpowiedzi w filmie, który naprawdę warto obejrzeć.

James Franco (znany np. z filmu Obywatel Milk), portretujący młodego homoseksualistę, jest naprawdę bliski oryginału. Zarówno gestykulacja, maniery w mówieniu, czy nawet styl czytania poezji zostały odwzorowane przez aktora koncertowo.

Chociaż niektórych może denerwować odczytywanie (długiego) wiersza w czasie filmu – powiedzmy sobie szczerze, że 60% tego 90 minutowego filmu to deklamacja – wydaje mi się, że bez tego obraz byłby nie pełny. Animacja prezentująca wizualizację tego poematu, fragmenty wywiadu tłumaczące znaczenie i eksperci (różnej maści) wypowiadający się przed sądem o poezji – to wszystko tworzy ciekawą mieszankę, którą analizuje się jeszcze na długo po zakończeniu filmu.

Zdecydowanie dobry film próbujący uchwycić w ramy trudny temat. To co jednak najbardziej mnie zachwyciło to muzyka. Tworzy idealne tło – nie wyróżnia się, nie zapada w pamięć, a jednak bez niej cały przekaz kreowany przez obrazy na ekranie zdecydowanie nie miałyby tej siły.

Wbrew temu, co może się wydawać, film nie jest biografią artysty, a studium jego dzieła. Oba wątki wiążą się oczywiście ze sobą – odnajdujemy we fragmentach poezji prawdziwe przygody autora, a jednak powoduje to, że okrywamy moc użytych słów, wczuwamy się w rytm wiersza i jeszcze lepiej zagłębiamy się w mroczne zakątki umysłu poety. Jego seksualne frustracje, coming out, pobyt w szpitalu psychiatrycznym, kwestie rodzinne, problemy z życiem codziennym, pierwsze związki i wszystko co miało wpływ na jego osobę przeplata się obrazami, muzyką i słowami na ekranie.

Kino zdecydowanie nie łatwe, ale warte zobaczenia.

Skowyt

Widziałem najlepsze umysły mego pokolenia zniszczone szaleństwem,
głodne histeryczne nagie,

włóczące się o świcie po murzyńskich dzielnicach w poszukiwaniu wściekłej
dawki haszu,

anielogłowych hipstersów spragnionych pradawnego niebiańskiego
podłączenia do gwiezdnej prądnicy w maszynerii nocy,

którzy w nędzy łachmanach z zapadniętymi oczyma w transie czuwali
paląc w nadnaturalnych ciemnościach tanich mieszkań, płynąc poprzez
dachy miast, kontemplując jazz,

którzy pod liniami kolejki nadziemnej odsłaniali swe mózgi Niebiosom i
objawiały im się natchnione anioły Mahometa rozkołysane na dachach
czynszówek,

którzy odbyli uniwersytety chłodnym promiennym wzrokiem rojąc
Arkansas i Blake'em natchnioną tragedię pośród mędrków wojny,

których wylano z uczelni za obłęd i obsceniczne ody rozlepiane w oknach
czaszki,

którzy trzęśli się w bieliźnie w niegolonych pokojach, paląc w koszach na
śmieci swe pieniądze i nasłuchując Terroru za ścianą,

których kopano w brodę przyrodzenia, gdy wracali przez Laredo z
przemytem marihuany dla Nowego Jorku,

którzy łykali ogień w hotelach wypacykowanych farbą albo pili terpentynę
w Paradise Alley, marli lub noc w noc umartwiali swe torsy przy pomocy
snów, haszu, budzących zmór, wódy, chuja, i nieustających jebań,
niezrównanie ślepych ulic drżącego obłoku i błyskawicy umysłu skaczącej
ku biegunom Kanady i Paterson, rozświetlającej cały zamarły świat z
Czasem pośrodku,

trójwymiarowych wizji gmachów po zażyciu peyotlu, świtów podwórzowych
zielonych drzew cmentarza, opilstwa winem na szczytach dachów,
narkotycznych przejażdżek przez dzielnice witryn wśród migającej
sygnalizacji, słońca, księżyca i wibracji drzew, przez grzmiący zimowy
zmierzch Brooklynu, łoskot kubłów na śmieci i łagodne światło duszy,

którzy przytwierdzali się do kolejek metra by jeździć bez końca na
amfetaminie od Battery do świętego Bronksu dopóki hałas kół i dzieciarni
nie zagnał ich drżących ze spieczonymi ustami zmaltretowanych z
mózgiem wyzutym z jasności w posępne światło zoo,

którzy w kafeteriach Bickforda tonęli noc całą pośród imitacji świateł
podwodnej łodzi wynurzali się na popołudnia przy zleżałym piwie w
zdezelowanej knajpie Fugazziego nasłuchując głosu Anioła Zagłady w
wodorowej szafie grającej,

którzy gadali bez przerwy siedemdziesiąt godzin od parku do pokoju do
baru do szpitala wariatów Bellevue do muzeum do Brooklyńskiego Mostu,

stracony batalion platonicznych gadułów skaczących z tarasów ze schodów
przeciwpożarowych z parapetów z Empire State z księżyca,

którzy pletli trzy po trzy, wrzeszcząc wymiotując szepcząc fakty,
wspomnienia i anegdoty, oczy wylazłe z orbit, szok szpitali, więzień i
wojen,

całe intelekty wyrzygiwane w totalnych wspomnieniach z rozjarzonym
wzrokiem przez siedem nocy i dni, mięso dla Synagogi rzucone na bruk,

którzy znikali w nicości zenu w New Jersey zostawiając za sobą trop nie
wyraźnych widokówek ratusza w Atlantic City,

cierpiąc wschodnie poty, reumatyzm Tangeru i migreny Chin w ponurym
pokoju w Newark na odwyku,

którzy snuli się o północy po nastawniach dworca dumając, dokąd by tu
pójść i szli, nie zostawiając złamanych serc,

którzy odpalali papierosy w bydlęcych wagonach bydlęcych wagonach
bydlęcych wagonach i przez śniegi zmierzali ku samotnym farmom w
mrok pierwszych osadników,

którzy studiowali Plotyna Poego św. Jana od Krzyża telepatię kabałę bopu
gdyż w Kansas kosmos instynktownie wibrował im u stóp,

którzy szli samotnie ulicami Idaho wypatrując wizyjnych aniołów
indiańskich, którzy byli wizyjnymi aniołami indiańskimi,

którzy uważali się jedynie za szaleńców w ów czas gdy Baltimore jaśniało w
nadnaturalnej ekstazie,

którzy pod wpływem zimowego nocnego deszczu w rozświetlonym
miasteczku wskakiwali do limuzyn Chińczyków z Oklahomy,

którzy włóczyli się głodni i samotni przez Houston węsząc jazz lub seks
lub zupę i szli za wspaniałym Hiszpanem by rozmawiać o Ameryce i
Wieczności, beznadziejna sprawa, wsiadali więc na statek do Afryki,

którzy zniknęli w wulkanach Meksyku nic zostawiając po sobie nic prócz
cienia drelichu lawy i popiołów poezji, rozsianych po kominkach Chicago,

którzy wypłynęli ponownie na Zachodnim Wybrzeżu przesłuchując FBI,
ciemnoskórzy seksowni brodaci w szortach i o wielkich oczach pacyfistów
rozdając niezrozumiałe ulotki,

którzy wypalali sobie papierosami dziury w ramionach w proteście przeciw
narkotyczno-nikotynowemu otumanieniu Kapitalizmu,

którzy na Union Square rozpowszechniali superkomunistyczne pamflety
łkając i rozbierając się a opłakiwały ich syreny z Los Alamos i opłakiwały
Wall Street a prom ze Staten Island także lamentował,

którzy doznawali załamań szlochając w białych gimnazjach nadzy i drżący
przed maszynerią innych szkieletów,

którzy gryźli detektywów po karkach i wrzeszczeli z uciechy w radiowozach,
że jedyna ich zbrodnia to dzika hipowska pederastia i opilstwo, którzy
skowyczeli klęcząc w metrze i których zwlekano z dachu powiewających
genitaliami i rękopisami,

którzy dawali się pieprzyć w zadek świątobliwym motocyklistom i
wrzeszczeli z uciechy,

którzy ciągnęli druta i dawali sobie ciągnąć owym ludzkim serafinom,
żeglarzom, och pieszczoty atlantyckiej i karaibskiej miłości,

którzy jebali rankiem wieczorami w różanych ogrodach na trawie parków
publicznych i cmentarzy rozpryskując nasienie na każdego kto się pojawił
i miał chęć,

którzy czkali nieustannie próbując chichotać lecz kończyli szlochem za
przepierzeniem łaźni tureckiej gdy jasnowłosy i nagi anioł przychodził
przebić ich mieczem,

którzy utracili swoich kochanków na rzecz trzech starych megier losu zezo
watej megiery za heteroseksualnego dolara zezowatej megiery mrugają
cej łonem i zezowatej megiery, która nic nie robi tylko siedzi na dupie i
odcina złote intelektualne nici z krosna rzemieślnika,

którzy w ekstazie i nienasyceniu kopulowali z butelką piwa, z kochanką,
pudełkiem po papierosach, ze świecą, wypadali z łóżka, kontynuowali na
podłodze i w przedpokoju i kończyli omdlewając na ścianie z wizją
ostatecznej cipy wydając resztkę spermy świadomości,

którzy dogadzali milionom dziewcząt roztrzęsieni o zachodzie a rano mieli
czerwone oczy lecz byli gotowi dogadzać wschodzącemu słońcu, błyskając
przy stodołach pośladkami i nagością w jeziorze,

którzy kurwiąc się poszli przez Colorado w miriadzie skradzionych nocnych
aut, N.C. sekretny bohater tych wierszy rozpłodowiec i Adonis z Denver -
miło wspominać jego niezliczone spanie z dziewczynami na pus tych
parcelach i parkingach ciężarówek, w rozchwianych kinowych rzędach, na
szczytach gór w jaskiniach lub z wychudłymi kelnerkami w znanych
unoszeniach spódnic na odludnych poboczach a szczególnie w sekretnych
solipsyzmach sraczy stacji benzynowych a także w zaułkach rodzinnego
miasta,

którzy znikali w wielkich obskurnych kinach zapędzani w marzenia, budzili
się nagle na Manhattanie i wylegali z suteren skacowani bezdusznym
tokajem i horrorami żelaznych snów Trzeciej Ulicy i wlekli się cło biur
zatrudnienia,

którzy chodzili całą noc w butach pełnych krwi po śnieżnych nasypach
doków czekając aż w East River otworzą się drzwi do pokoju pełnego
ciepłej pary i opium,

którzy tworzyli wielkie samobójcze dramaty w apartamencie skalnych
brzegów rzeki Hudson pod błękitnym przeciwlotniczym reflektorem
księżyca a głowy ich będą uwieńczone laurem w zapomnieniu,

którzy jedli jagnięcy gulasz wyobraźni lub trawili kraba na mulistym dnie
rzek Bowery,

którzy opłakiwali romanse brukowe pchając wózki pełne cebuli i złej
muzyki,

którzy siedzieli w pudłach oddychając w mroku pod mostem i wstawali by
budować klawikord na swoim strychu,

którzy kaszleli na piątym piętrze Harlemu zwieńczonego ogniem pod
suchotniczym niebem pośród ksiąg o teologii, trzymanych w paczkach po
owocach,

którzy bazgrali całą noc tańcząc: wokół wzniosłych zaklęć, które żółtym
rankiem stawały się strofami bełkotu,

którzy gotowali zgniłe zwierzęta płuco racice ogon barszcz i placki
kukurydziane marząc o czystym królestwie warzyw,

którzy nurkowali pod platformy z mięsem w poszukiwaniu jaja,

którzy ciskali z dachu swoimi zegarkami głosując za Wiecznością poza
Czasem a budziki spadały im na głowy codziennie przez następnych lat
dziesięć,

którzy trzykrotnie bez skutku podcinali sobie żyły, rezygnowali i byli
zmuszeni otwierać antykwariaty gdzie płakali widząc, że się starzeją,
którzy spłonęli żywcem w swych niewinnych flanelowych garniturach na

Madison Avenue w podmuchach ciężkawego wersu, wśród sztucznego
szczęku żelaznych regimentów mody, nitroglicerynowych pisków pedałów
od reklamy i musztardowego gazu złowrogich przebiegłych wydawców lub
wpadali pod pijane taksówki Absolutnej Rzeczywistości,

którzy skakali z Brooklyńskiego Mostu to się faktycznie zdarzyło, i
odchodzili nieznani i zapomniani w upiorne oszołomienie zupy uliczek i
wozów strażackich w Chińskiej Dzielnicy, bez jednego darmowego piwa,

którzy z rozpaczy śpiewali w oknach, wypadali z okien metra, rzucali się
do brudnej Passaic, naskakiwali na Murzynów, darli się na całą ulicę,
tańczyli boso na rozbitych szklankach od wina, tłukli nagrania
nostalgicznego europejskiego jazzu z Niemiec lat trzydziestych,
wypróżniali whisky i jęcząc rzygali do zakrwawionego klozetu, ryk w ich
uszach i gwizdy gigantycznych lokomotyw,

którzy pruli szosami przeszłości odwiedzać się na wspólnej Golgocie
podrasowanych cudacznych aut na warcie więziennej samotności lub w
jazzowym wcieleniu Birmingham,

którzy jechali przez kraj siedemdziesiąt dwie godziny by stwierdzić czy ja
miałem widzenie czy ty miałeś widzenie czy on miał widzenie, by
odszukać Wieczność,

którzy podróżowali do Denver, którzy zmarli w Denver, którzy wrócili do
Denver i czekali na próżno, którzy strzegli Denver i popadali w depresję i
samotnieli w Denver a wreszcie odchodzili w poszukiwaniu Czasu i teraz
Denver tęskni do swych bohaterów,

którzy padali na kolana w katedrach beznadziei modląc się o zbawienie
innych, o światło i o piersi, aż dusza na moment rozświetlała włosy,

którzy zmagali się ze swymi uwięzionymi umysłami czekając na
niezwykłych zbrodniarzy o złotych włosach i sercach pełnych uroku
rzeczywistości którzy by śpiewali słodkiego bluesa dla Alcatraz,

którzy odeszli do Meksyku kultywować nałóg lub do Rocky Mount do
łagodnego Buddy lub do Tangeru do chłopców lub do czarnej lokomotywy
Southern Pacific lub do Harvardu do Narcissusa na cmentarz Woodlawn do
zabawy w rozetę lub do grobu,

którzy domagali się dowodów swego obłąkania oskarżając radio o
hipnotyzm i których pozostawiono z ich obłędem, rękami i zawieszonym
wyrokiem,

którzy obrzucali sałatką z kartofli wykładowców dadaizmu w City College
NY a potem zjawiali się na granitowych schodach domu wariatów z
wygolonymi głowami i arlekinadą o samobójstwie, żądając
natychmiastowej lobotomii,

i którym zamiast tego dostała się betonowa próżnia insuliny metrasolu
elektryczności hydroterapii psychoterapii terapii wychowawczej ping-ponga
i amnezji,

którzy w pozbawionym humoru proteście przewracali jeden tylko
symboliczny stół pingpongowy, odpoczywając krótko w katatonii,

powracali po latach całkiem łysi pod peruką krwi, łez i palców do
opętańczego przeznaczenia oddziałów miast obłąkańców Wschodu,

zatęchłych sal szpitali wariatów Pilgrim State Rockland i Greystone, kłócąc
się z odgłosami duszy, rokendrolując na ławie samotności o północy w
dolmenowych obszarach miłości, snu o życiu, zmory nocnej, ciał
obróconych w kamień ciężki jak księżyc,

wreszcie u matki***** i ostatnia fantastyczna książka wyrzucona z okna
czynszówki, ostatnie drzwi zamknięte o 4. rano, ostatni telefon rzucony w
odpowiedzi o ścian, ostatni umeblowany dom wypróżniony do ostatniego
mentalnego mebla, żółta papierowa róża skręcona na drucianym
wieszaku w komórce, a nawet i to urojenie, i tylko nadziei pełna niewielka
porcja halucynacji -

o, Carl, gdy ty nie jesteś bezpieczny ja nie jestem bezpieczny a teraz ty
faktycznie tkwisz w totalnie zwierzęcej zupie czasu -

którzy biegli przez oblodzone ulice z obsesją nagłego błysku alchemii
stosowania elipsy katalogu metra i wibrującej płaszczyzny,

którzy śnili czyniąc wcielone przerwy w Czasie i Przestrzeni przy pomocy
zestawienia obrazów a między 2 wzrokowe obrazy chwytali w pułapkę
archanioła duszy łącząc razem podstawowe czasowniki kojarząc rzeczownik
z błyskiem świadomości i przeczuwając doznanie Pater Omnipotens
Aeterni Deus,

by odnowić składnię i rytm ubogiej ludzkiej prozy i trzęsąc się ze wstydu
stanąć przed tobą niemo i mądrze, odpędzani lecz pełni wiary że dusza
podda się rytmowi myśli w swej obnażonej i bezkresnej głowie,

szaleniec włóczęga i anioł bitnik wobec Czasu, choć nieznani, świadczący
tu to, co można by było odłożyć do czasu po śmierci,

powstawali odrodzeni w widmowych szatach jazzu w cieniu złotego rogu
jazzbandu wdmuchując miłosne cierpienie nagiego umysłu Ameryki w
krzyk saksofonu eli eli lamna lamna sabaktani, który zatrząsł miastami
aż po ostatnie radio

z wyciętym z ich własnych ciał absolutnym sercem poematu życia godnym
spożywania nawet przez lat tysiąc.

II

Jaki sfinks z cementu i aluminium rozbił im czaszki i wyjadł mózg i
wyobraźnię ?

Moloch! Samotność! Brud! Brzydota! Kubły na śmieci i nieosiągalne
dolary ! Dzieci wrzeszczące poci schodami ! Chłopcy łkający w koszarach !
Starcy płaczący w parkach!

Moloch ! Moloch ! Zmora Molocha ! Moloch bez miłości ! Moloch
mentalny ! Moloch surowy sędzia ludzi !

Moloch niepojęte więzienie! Moloch bezduszny karcer skrzyżowanych
piszczeli i Kongres płaczu ! Moloch którego budowle są wyrokiem ! Moloch
wielki kamień wojny! Moloch ogłuszonych rządów!

Moloch o umyśle czystej maszynerii ! Moloch którego krew to krążący
pieniądz! Moloch którego palce to dziesięć armii! Moloch którego piersi to
ludożercza prądnica! Moloch którego ucho to dymiący grób!

Moloch którego oczy to tysiąc ślepych okien ! Moloch którego wieżowce
stoją przy długich ulicach jak bezkresne Jehowy! Moloch którego fabryki
śnią i kraczą we mgle! Moloch którego kominy i anteny wieńczą miasta!

Moloch którego miłość jest bezkresną naftą i kamieniem! Moloch którego
dusza to elektryczność i banki! Moloch którego nędza jest widmem
geniuszu ! Moloch którego los jest chmurą bezpłciowego wodoru ! Moloch
którego imię jest Umysł!

Moloch w którym siedzę samotnie! Moloch w którym śnię o Aniołach!
Wariat w Molochu! Jebaka w Molochu! W Molochu bez miłości i człowieka!

Moloch który tak wcześnie wszedł w mą duszę! Moloch w którym jestem
świadomością bez ciała! Moloch który wypłoszył mnie z naturalnej
ekstazy! Moloch którego opuszczam! Przebudzenie w Molochu! Światło
płynące z nieba!

Moloch! Moloch! Apartamenty robotów! Niewidzialne przedmieścia! skarbce
szkieletów! ślepe metropolie! demoniczny przemysł! upiorne narody!
nieusuwalne domy wariatów! granitowe chuje! monstrualne bomby!

Poskręcali karki wynosząc Molocha do Niebios! Bruki, drzewa, radia, tony!
podnosząc do Niebios miasto które istnieje i jest wszędzie wokół!

Wizje! omeny! halucynacje! cuda! ekstazy! spłynęły rzeką Ameryki!

Sny! adoracje! olśnienia! religie! okręty wrażliwego łajna!

Przełomy! rzeczne! uniesienia i ukrzyżowania! zmyte powodzią!
Odurzenia! Świta Trzech Króli! Rozpacze! Dziesięcioletnie zwierzęce
wrzaski i samobójstwa! Umysły! Nowe miłości! Pokolenie szaleńców!
osiadłe na skałach Czasu !

Prawdziwy święty śmiech w rzece! Widzieli to wszystko! dzikie oczy! święte
wycia! Żegnali! Skakali z dachu! w samotność! powiewając! niosąc kwiaty !
Do rzeki ! na ulicę !

III

Carlu Solomonie! Jestem z tobą w Rockland

gdzie zwariowałeś bardziej niż ja

Jestem z tobą w Rockland

gdzie musisz czuć się bardzo nieswojo

Jestem z tobą w Rockland

gdzie udajesz ducha mojej matki

Jestem z tobą w Rockland

gdzie zamordowałeś dwanaście swych sekretarek

Jestem z tobą w Rockland

gdzie śmiejesz się z tego ukrytego żartu

Jestem z tobą w Rockland

gdzie jesteśmy wielkimi pisarzami przy tej samej okropnej maszynie

Jestem z tobą w Rockland

gdzie twój stan stał się poważny i mówią o nim w radio

Jestem z tobą w Rockland

gdzie zdolności czaszki nie przyjmują już robactwa zmysłów

Jestem z tobą w Rockland

gdzie ssiesz herbatę z piersi starych panien z Utica

Jestem z tobą w Rockland

gdzie napuszczasz na ciała swych pielęgniarek megiery Bronksu

Jestem z tobą w Rockland

gdzie w kaftanie wrzeszczysz, że omija cię partia ping-ponga nad otchłanią

Jestem z tobą w Rockland

gdzie rąbiesz w katatoniczne pianino dusza jest niewinna i nieśmiertelna
oby nigdy nie umarła bezbożnie w fortecy domu wariatów

Jestem z tobą w Rockland

gdzie pięćdziesiąt szoków więcej nigdy nie zawróci twej duszy do ciała z
pielgrzymki do krzyża na pustkowiu

Jestem z tobą w Rockland

gdzie oskarżasz swych doktorów o chorobę i planujesz żydowską
socjalistyczną rewolucję przeciw narodowo-faszystowskiej Golgocie

Jestem z tobą w Rockland

gdzie rozszczepisz niebiosa nad Long Island i wskrzesisz swego żywego
ludzkiego Jezusa z nadludzkiego grobu

Jestem z tobą w Rockland

gdzie jest dwadzieścia pięć tysięcy obłąkanych towarzyszy śpiewających
razem końcowe zwrotki Międzynarodówki

Jestem z tobą w Rockland

gdzie pod naszą pościelą ściskamy i całujemy Stany Zjednoczone Stany
Zjednoczone które kaszlą całą noc i nie dają nam spać

Jestem z tobą w Rockland

gdzie budzimy się ze śpiączki elektryzowani przez samoloty naszych dusz
ryczące nad dachem przyleciały zrzucić anielskie bomby szpital się
rozświetla urojone ściany zapadają O wybiegają chude legiony O
gwiazdami usiany szok łaski tu oto trwa wieczna wojna O zwycięstwo
zapomnij o swojej bieliźnie jesteśmy wolni

Jestem z tobą w Rockland

w moich snach idziesz płacząc mokry od morskiej podróży po autostradzie
Ameryki do drzwi mej chaty w zachodnią noc

PRZYPIS DO "SKOWYTU"

Święty! Święty! Święty! Święty! Święty! Święty! Święty! Święty! Święty!
Święty! Święty! Święty! Święty! Święty! Święty!

Świat jest święty! Dusza jest święta! Skóra jest święta! Nos jest święty!
Język i chuj i ręka i otwór w dupie są święte!

Wszystko jest święte! każdy jest święty! każde miejsce jest święte! każdy
dzień jest wiecznością! każdy jest aniołem!

Włóczęga jest równie święty jak serafin! szaleniec jest święty jak święta
jesteś ty moja duszo!

Maszyna do pisania jest święta wiersz jest święty głos jest święty
słuchacze są święci ekstaza jest święta!

Święty Piotr święty Allen święty Solomon święty Lucien święty Kerouac
święty Huncke święty Burroughs święty Cassady święci nieznani pedałowaci
i cierpiący żebracy święci szkaradni ludzcy aniołowie!

Święta moja matka w domu wariatów! Święte chuje dziadków z Kansas!
Święty jęczący saksofon ! Święta apokalipsa bopu ! Święte jazz-grupy
marihuana hipstersi pokój hanz i bębny!

Święta samotność wieżowców i bruków! Święte kafejki wypełnione tłumami!
Święte tajemnicze rzeki łez pod ulicami !

Święty samotny argonauta więzień! Święte wielkie jagnię warstwy średniej!
Święci szaleni pasterze rebelii ! Kto wyczuwa Los Angeles ten JEST nim!
Święty New York Święte San Francisco Święta Peoria i Seattle Święty Paryż

Święty Tanger Święta Moskwa Święty Istambuł!

Święty czas w wieczności święta wieczność w czasie święte zegary w
przestrzeni święty czwarty wymiar święta piąta Międzynarodówka święty
Anioł w Molochu!

Święte morze święta pustynia święty kolejowy szlak święta lokomotywa
święte wizje święte halucynacje święte cuda święta gałka oczna święta
otchłań !

Święte wybaczenie! łaska! miłosierdzie! wiara! Święte! Nasze! ciała!
cierpienie! wielkoduszność!

Święta nadnaturalna niezrównanie jaśniejąca rozumna dobroć duszy!

(dla Carla Solomona)

Nie wiesz na co wybrać się do kina w czasie 3 festiwalu filmów LGBT? Szukasz jakiś interesujących dzieł? Przeczytaj opisy wszystkich filmów i znajdź coś dla siebie.

TRZY (Drei)

Pokaz przedpremierowy.

Nowy film reżysera „Biegnij Lola, biegnij” i „Pachnidła” – Toma Tykwera.

Simon i Hanna są parą od 20 lat. Mieszkają w Berlinie. Są atrakcyjni, mocno stąpający po ziemi. Romanse, pragnienie posiadania dzieci, wspólne mieszkanie, ucieczki i powroty mają już za sobą. Kiedy spoglądają w przyszłość, nie widzą wiele. Do momentu, kiedy oboje zakochują się w tym samym mężczyźnie, Adamie.

reżyseria i scenariusz: Tom Tykwer, zdjęcia: Frank Griebe, muzyka: Reinhold Heil, Johnny Klimek, Gabriel Isaac Mounsey, Tom Tykwer, obsada: Sophie Rois, Sebastian Schipper, Devid Striesow, Annedore Kleist, Angela Winkler

czas: 119 min, produkcja: Niemcy 2010, gatunek: dramat, komedia, kategoria: LGB, NOWOŚĆ

zwiastun: http://www.youtube.com/watch?v=tAzTlo7ZM70

MĘŻCZYZNA W KĄPIELI (Man at Bath / Homme au bain)

Pokaz przedpremierowy.

Bohaterami filmu są dwaj mężczyźni, Emmanuel i Omar. Poznajemy ich w momencie, w którym ich związek się kończy. Omar wyjeżdża do Nowego Jorku, Emmanuel zostaje w pustym, pełnym wspomnień mieszkaniu.

Reżyser śmiało portretuje życie seksualne swoich bohaterów.

W filmie uwagę przykuwa François Sagat, aktor który wciela się w rolę Emmanuela. Sagat to gwiazdor gejowskiego porno, uważany za aktora charakterystycznego ze względu na rozbudowaną muskulaturę i oryginalny tatuaż na czaszce. Ma na swoim koncie także role niepornograficzne, wystąpił m.in. w filmie Piła VI oraz w niezależnym horrorze queerowym Bruce’a LaBruce’a pt. L.A. Zombie.

reżyseria i scenariusz: Christophe Honoré, zdjęcia: Frederic Oliver, Stéphane Vallée, obsada: François Sagat, Omar Ben Sellem, Chiara Mastroianni

czas: 72 min, produkcja: Francja 2010, gatunek: dramat, kategoria: GB, NOWOŚĆ

zwiastun: http://www.youtube.com/watch?v=Y75dVD2FJDk

PIĘKNO (Beauty / Skoonheid)

Pokaz przedpremierowy.

François (Deon Lotz), białoskóry, czterdziestoparoletni mieszkaniec RPA, przeżywa kryzys. Cierpi z powodu niespełnienia i braku zainteresowania ze strony najbliższych. Jego konfrontacja z własnymi lękami i słabościami ma swój początek podczas ślubu córki. W trakcie ceremonii nie spogląda na młodą parę, jego zainteresowanie budzi przystojny bratanek Christian…

Film miał swoją premierę na festiwalu w Cannes (2011). Wzbudził tam gwałtowne dyskusje wśród krytyków i publiczności (z powodu drastycznej, zupełnie nieoczekiwanej sceny pod koniec filmu). Otrzymał „Queerową Palmę”. Był również oficjalnym kandydatem RPA do Oscarów.

reżyseria i scenariusz: Oliver Hermanus, zdjęcia: Jamie Ramsay, muzyka: Ben Ludik, obsada: Roeline Daneel, Sue Diepeveen, Charlie Keegan, Deon Lotz, Albert Maritz, Michelle Scott

czas: 98 min, produkcja: RPA, Niemcy, Francja 2011, gatunek: dramat, kategoria: LGB, NOWOŚĆ

zwiastun: http://www.youtube.com/watch?v=zJyV6DtLNEA

ŻNIWA (Stadt Land Fluss)

Pokaz przedpremierowy.

Marko rozpoczął praktyki na wiejskiej farmie. Nie wie, czy na pewno chce z tym wiązać swoją przyszłość. Poza pracą nie ma wielu znajomych, uważany jest za samotnika. Zaprzyjaźnia się jedynie z Jacobem, z którym na co dzień pracuje.

Obaj wybierają się do Berlina. Ten jednodniowy wyjazd wszystko zmienia…

reżyseria i scenariusz: Benjamin Cantu, zdjęcia: Alexander Gheorghiu, muzyka: Keith Kenniff, obsada: Lukas Steltner, Kai Michael Müller

czas: 84 min, produkcja: Niemcy 2011, gatunek: dramat, kategoria: GB, NOWOŚĆ

zwiastun: http://www.youtube.com/watch?v=eZEPRrS3IhY

MOŻE PÓŁNOCNE, TEKSAS (Noordzee, Texas)

Pokaz przedpremierowy.

Pim mieszka na wybrzeżu Belgii. Jego matka gra na akordeonie w lokalnym barze. Ich życie pachnie zimnymi frytkami, tanimi papierosami, wermutem i zwietrzałym piwem. Chłopak marzy o lepszym życiu. Kiedy kończy 16 lat jego głowę zaprząta Gino. Znają się od dawna i zawsze było między nimi to „napięcie”. Gino ma motor i jest miejscowym idolem.

Kiedy matka Pima wyjeżdża, chłopaka przygarnia rodzina Gino. Pim śpi w jego łóżku. Gino wyprowadza się do dziewczyny. Romans Gino szybko się kończy i najskrytsze marzenia Pima mają szanse się spełnić.

„Nie chcę pokazywać ludziom tego, co widzą za oknem.

Chcę pokazywać to, co mogą zobaczyć, kiedy zamkną oczy.” Bavo Defurne, reżyser.

reżyseria i scenariusz: Bavo Defurne, zdjęcia: Anton Mertens, obsada: Eva van der Gucht, Jelle Florizoone, Luk Wyns, Thomas Coumans, Mathias Vergels, Katelijne Damen, Daniel Sikora, Nina Marie Kortekaas

czas: 94 min, produkcja: Belgia 2011, gatunek: dramat, kategoria: LGBT, NOWOŚĆ

zwiastun: http://www.youtube.com/watch?v=NijFwKLxP4s

MODLITWY ZA BOBBY’EGO (Prayers for Bobby)

Film opowiada historię Bobbiego Griffitha (Ryan Kelley), młodego homoseksualisty, który aby zyskać akceptację głęboko wierzącej matki Mary Griffith (Sigourney Weaver), staje się aktywnym członkiem religijnej wspólnoty prezbiteriańskiej. Kościół prezbiteriański jednakże nie akceptuje homoseksualizmu i chłopak, w wyniku nietolerancji, popełnia samobójstwo. Śmierć syna staje się dla Mary Griffith podstawą głębokiej wewnętrznej przemiany. Film powstał na podstawie prawdziwej historii, opisanej w powieści Leroy’a Aaronsa z 1995 r. pod tym samym tytułem.

Nagrody:

- Złote Globy 2010 – nominacja – najlepsza aktorka w miniserialu lub filmie telewizyjnym Sigourney Weaver;

- Emmy 2009 – nominacja – najlepszy film telewizyjny, najlepsza aktorka Sigourney Weaver;

- Amerykańska Gildia Aktorów Filmowych 2010 – nominacja -  najlepsza aktorka w filmie telewizyjnym lub miniserialu Sigourney Weaver;

- Glaad Media 2010 – najlepszy film telewizyjny lub miniserial.

reżyseria: Russell Mulcahy, scenariusz: Katie Ford, na podstawie powieści „Prayers for Bobby” autorstwa Leroy’a  Aaronsa, zdjęcia: Thom Best, muzyka: Chris Ward, obsada: Sigourney Weaver, Henry Czerny, Ryan Kelley, Dan Butler, Susan Ruttan

czas: 97 min, produkcja: USA 2009, gatunek: dramat, biograficzny, kategoria: LGBT

zwiastun: http://www.youtube.com/watch?v=sSee8On2lEQ

DZIKIE NOCE (Les nuits fauves)

To historia biseksualisty Jeana (w tej roli sam Collard) zarażonego wirusem HIV i prowadzącego bogate życie erotyczne. Niemal w tym samym czasie poznaje on dwie osoby, które zostają jego kochankami – Samy’ego (Carlos Lopez) i początkującą aktorkę, Laurę (Romane Bohringer). Jean nie ma odwagi powiedzieć dziewczynie o swojej chorobie, ona zaś jest coraz bardziej w nim zakochana i coraz bardziej o niego zazdrosna.

Film powstał według, w dużej mierze autobiograficznej, powieści Collarda. Gdy pojawił się na ekranach, wywołał gorące dyskusje i zyskał wielką popularność podkręcaną, niestety, przez fakt, że 35 – letni reżyser zmarł na AIDS w marcu 1993 roku. Kilka miesięcy po premierze, a na parę dni przez rozdaniem nagród Francuskiej Akademii Filmowej, Cezarów. ”Dzikie noce” otrzymały cztery z nich: za najlepszy film, debiut, montaż i dla najbardziej obiecującej aktorki (Bohringer).

reżyseria: Cyril Collard, scenariusz: Cyril Collard, Jacques Fieschi, zdjęcia: Manuel Teran, muzyka: René-Marc Bini, Cyril Collard, obsada: Cyril Collard, Romane Bohringer, Carlos López, René-Marc Bini, Maria Schneider, Clémentine Célarié

czas: 126 min, produkcja: Francja, Włochy 1992, gatunek: dramat, kategoria: LGB

zwiastun: http://www.youtube.com/watch?v=nFld_T_6c5Q

THE BIG GAY MUSICAL (The Big Gay Musical)

Główny bohater filmu to Eddie, który poszukuje idealnego partnera. Jak dotąd ma dość katastrofalne doświadczenia w tej sprawie. Wszystkie randki nieudane. Bierze udział w gejowskim musicalu i zdaje sobie sprawę, że tym samym musi poinformować rodzinę, że jest gejem.

reżyseria: Casper Andreas, Fred M. Caruso, scenariusz: Fred M. Caruso, zdjęcia: Jon Fordham, muzyka: Jack Aaronson, obsada: Celina Carvajal, Daniel Robinson, Joey Dudding, Jeff Metzler

czas: 100 min, produkcja: USA 2009, gatunek: komedia, kategoria: LGBT

zwiastun: http://www.youtube.com/watch?v=dBjMXfAn5gU

SIERPIEŃ (August)

Pokaz przedpremierowy.

Pewnego upalnego lata w Los Angeles szczęśliwy związek Jonathana i Raula zostaje wystawiony na próbę. Jonathan dostaje wiadomość, że jego ex, Troy, wraca po wielu latach z Barcelony. Historia z przeszłości szybko przeradza się w wielką namiętność, zmuszając całą trójkę do podejmowania bardzo trudnych wyborów.

„Sierpień” to namiętna i skomplikowana opowieść, która z różnych perspektyw bada złożoność miłości i intymności we współczesnym świecie. Wymownie pokazuje, że sprawy serca nigdy nie są białe albo czarne.

reżyseria: Eldar Rapaport, scenariusz: Eldar Rapaport, Brian Sloan, zdjęcia: Frederic Oliver, Stéphane Vallée, obsada: Murray Bartlett, Daniel Dugan, Adrian Gonzalez, Hillary Banks

czas: 100 min, produkcja: USA 2011, gatunek: dramat, kategoria: GB, NOWOŚĆ

zwiastun: http://www.youtube.com/watch?v=cVQThOTkrUo

BAVO DEFURNE - krótkie metraże – blok

Bavo Defurne, urodzony w 1971 roku, absolwent Lukas St Art School w Brukseli, artysta, fotograf i filmowiec. Zasłynął debiutancką serią nagradzanych przez krytyków filmów krótkometrażowych, które eksplorowały tematy stale pojawiające się w jego twórczości: homoseksualna miłość, strata, ciało, siły natury i cisza.

Kompilacja 4 tytułów, 55 min.

1. Ognisko (Kampvuur, 21 min, Belgia 2000)

Opowieść o obozie harcerskim, na którym jeden z chłopców zakochuje się w swoim przyjacielu. Film był największym osiągnięciem reżysera, jako twórcy filmów krótkometrażowych. Prezentowany na najważniejszych festiwalach, zdobywca wielu nagród.

zwiastun: http://www.youtube.com/watch?v=EP9Sfbz-dPM

2. Marynarz (Matroos, 16 min, Belgia 1998)

Nastolatek podziwia swojego przyjaciela, marynarza. Wyobraża sobie podróże do egzotycznych krajów, wspaniałe gwieździste niebo i tęsknotę, która sprowadzi przyjaciela do domu.

3. Święty (Saint, 10 min, Belgia 1997)

Czarno-biały, mówiący samymi obrazami i muzyką film o rzymskim żołnierzu, który ma zostać stracony za wiarę chrześcijańską.

zwiastun: http://www.youtube.com/watch?v=3vJ5aCDdpII

4. Teraz, wiosną (Particularly Now, in Spring, 8 min, Belgia 1996)

Siedemnastoletni chłopiec w klubie sportowym przedstawia idealistyczną filozofię jedności i przyjaźni swoim kolegom. Wierzy, że zawsze będzie żył w tym wspaniałym świecie.

zwiastun: http://www.youtube.com/watch?v=zn8z1c6oZxs

BLOK FILMÓW DOKUMENTALNYCH

WYPOWIEDZIANE (Word Is Out)

Stany Zjednoczone Ameryki. 26 osób o różnych korzeniach, w różnym wieku, o różnym kolorze skóry opowiada o swojej orientacji homoseksualnej. Jedna z bohaterek dokumentu straciła prawa do opieki nad dziećmi po ujawnieniu swojej orientacji, inny został wydalony ze służby wojskowej, dwoje zostało skierowanych do kliniki psychiatrycznej.

Historie luźno podzielone na kilka wątków: dojrzewanie, odkrywanie swojej odmienności, próba dopasowania się (co dla niektórych oznaczało małżeństwo), coming out i próba układania sobie życia na nowo. Refleksje – jak przebiegało ich życie w kontekście fascynacji homoerotycznych, a jak powinno przebiec.

„Wdzięczny, zabawny, a czasem bardzo poruszający…” New York Times

reż. Rob Epstein, czas: 124 min, produkcja: USA 1977, gatunek: dokument

zwiastun: http://www.youtube.com/watch?v=AHMYSuUr_f8

CZASY HARVEY’A MILKA (The Times of Harvey Milk)

Oscar 1985 – najlepszy dokument;

Sundance 1985 – nagroda specjalna jury w kat. dokument;

Nagroda Emmy 1985 – najlepszy wywiad/dziennikarz.

To właśnie ten film otrzymał pierwszego „gejowskiego” Oscara w historii kina. Dokument przynosi dużo więcej informacji niż fabuła van Santa i to zarówno o czasach Harvey’a Milka – radnego San Francisco, pierwszego otwarcie homoseksualnego polityka na świecie – jak i czasach bezpośrednio po jego śmierci w 1978 r.

Harvey Milk, amerykański polityk, piastował swoje stanowisko przez 11 miesięcy, podczas których z jego inicjatywy podjęto uchwały zakazujące dyskryminacji gejów i lesbijek w San Francisco. 27 listopada 1978 r. Harvey Milk oraz burmistrz miasta George Moscone zostali zastrzeleni przez innego członka Rady Miasta San Francisco, Dana White’a.

reż. Rob Epstein, czas: 90 min, produkcja: USA 1984, gatunek: dokument

zwiastun: http://www.youtube.com/watch?v=pN_sMW_AX-o

WSPÓLNA SPRAWA (Common Threads: Stories from the Quilt)

Oscar 1990 – najlepszy dokument;

Berlinale 1990 – Interfilm Award – Panorama.

Film opowiada o losach kilku osób, upamiętnionych na gigantycznej „kołdrze AIDS”, uszytej z setek pojedynczych, z których każda to memoriał dla jednej z ofiar epidemii.

Kołdra i film powstały, aby z jednej strony pokazać rozmiar tragedii, z drugiej, aby odnieść się do ofiar z czułością – jako opozycja do części amerykańskiego społeczeństwa, którego przedstawiciele starali się demonizować poszkodowanych. Dowodzili, że wiedli rzekomo niepoprawne style życia, czym zasłużyli sobie na karę w postaci choroby.

reż. Rob Epstein, czas: 79 min, produkcja: USA 1989, gatunek: dokument

PUŁAPKA Z CELLULOIDU (The Celluloid Closet)

Berlinale 1996 – Teddy – kategoria dokument;

Sundance 1996 – Freedom of Expression Award.

Pisarz Armistead Maupin (m.in. „Tales of the City”) napisał scenariusz do tego genialnego dokumentu (wg książki Vito Russo o tym samym tytule) o stosunku Hollywood do wątków homoseksualnych w XX wieku. Składa się z fragmentów przeszło 100 mainstreamowych filmów (m.in. Niewiniątka, Burza nad Waszyngtonem, Zagadka nieśmiertelności, Philadelphia), prezentujących różne podejście do obrazów gejów i lesbijek we współczesnym kinie. Od pokazywania ich jako ofiary, zupełnie bezbronne wobec potępiającego ich otoczenia, które wybawić może tylko tragiczna śmierć lub przeciwnie – jako potwory, oprawców, którym należy się zasłużona (za „dewiacje”) kara.

Komentują: scenarzysta (Gore Vidal), reżyser (John Schlesinger), aktorzy ( Susan Sarandon, Shirley McLaine, Tom Hanks, Whoopi Goldberg).

„Zabawna, kształcąca adaptacja… Soczysty, prowokujący film.” Washington Post

reż. Rob Epstein, czas: 102 min, produkcja: Francja, Wielka Brytania, Niemcy, USA 1995, gatunek: dokument

zwiastun: http://www.youtube.com/watch?v=JL_vrb4-6_0

PARAGRAF 175 (Paragraph 175)

Berlinale 2000 – Teddy – kategoria dokument;

Sundance 2000 – nagroda za reżyserię – kategoria dokument.

Do lat 20-tych Berlin był rajem dla homoseksualistów – geje i lesbijki mogli cieszyć się życiem pośród artystów, intelektualistów i innych subkultur, w które Berlin obfitował. Wraz z nadejściem ery nazistów wszystko uległo zmianie; pomiędzy latami 1933 i 1945, 100 tysięcy osób zostało aresztowanych za złamanie paragrafu 175, wprowadzonego jeszcze w 1871 roku (do lat 20-tych był martwym zapisem).

Spośród tych 100 tysięcy przeżyły 4 tysiące, w roku 2000 żyjących było 10 osób. Kilka z nich opowiedziało historię ich prześladowań. Wstrząsające wyznania, przeplatane zdjęciami rodzinnymi i archiwalnymi materiałami z Berlina tamtego okresu, składają się na intymny obraz ówczesnych homoseksualistów – świadomych tragedii, jaka musi stać się ich udziałem w związku z prześladowaniami Hitlera.

„Zachwycający, głęboko niepokojący…” New York Times

reż. Rob Epstein, czas: 81 min, produkcja: Wielka Brytania, Niemcy, USA 2000, gatunek: dokument

zwiastun: http://www.youtube.com/watch?v=ySlMFFJQcO0

COMING OUT PO POLSKU (Coming Out Polish Style)

Dokument, pokazujący historie „coming outów” w Polsce – te nagłośnione przez media, jak i te mniej znane – młodych osób. Wśród bohaterów znaleźli się zarówno ludzie bardzo młodzi-studenci i uczniowie, jak i postacie takie jak krytyk filmowy i publicysta Tomasz Raczek, jego partner – pisarz i dziennikarz Marcin Szczygielski. W filmie zobaczymy również Macieja Nowaka – teatrologa, publicystę i krytyka kulinarnego, Roberta Biedronia – działacza Kampanii Przeciw Homofobii, obecnie również posła na Sejm RP, a takżę Martę Konarzewską, która zasłynęła artykułem w Gazecie Wyborczej „Jestem nauczycielką, jestem lesbijką”.

Poszczególne historie i doświadczenia ukazują dynamiczne przemiany obyczajowe w Polsce w ostatnich kilkunastu latach. Film rzuca światło na postępującą zmianę nastrojów społecznych i rosnącą otwartość polskiego społeczeństwa, wskazując jednocześnie na istniejące wciąż homofobiczne przesądy i przejawy braku zrozumienia i tolerancji.

Film wyreżyserowali mieszkający na co dzień w Stanach Zjednoczonych Sławomir Grünberg i Katka Reszke, którzy temat homoseksualności w Polsce podjęli po raz pierwszy w 2008 roku w krótkim filmie „Coming Out In Poland”, pokazanym w amerykańskiej telewizji PBS.

reżyseria i scenariusz: Slawomir Grünberg, Katka Reszke, zdjęcia: Slawomir Grünberg, muzyka: Philip Glass

czas: 60 min, produkcja: 2011, gatunek: dokument, kategoria: LGBT

TRANS – AKCJA (Trans – Action)

Film opowiada historię niezwykłej kobiety - Anny Grodzkiej. W 2011 stała się pierwszą transseksualną osobą w polskim rządzie, a trzecią na świecie. Film dokumentuje najważniejsze rozdziały jej życia w intymnym procesie transformacji. Obserwujemy Annę w jej codziennych czynnościach w Warszawie, jesteśmy świadkami jej rozmów z synem i najbliższymi przyjaciółmi. Kamera podąża za Anną do sądu, gdzie walczy o zmianę płci, w końcu towarzyszy w jej podróży do Tajlandii, gdzie planowana jest operacja. Kolejne elementy transformacji płci przeplatają się z trudnym procesem ”coming out” jako otwartej kobiety transseksualnej.

Trans – Akcja to inspirująca opowieść o poszukiwaniu szczęścia i autentyczności. Bada jedne z najbardziej niezrozumianych zjawisk i dotyka najbardziej podstawowe aspekty tożsamości i kondycji ludzkiej.

reżyseria: Slawomir Grünberg, Katka Reszke, zdjęcia: Slawomir Grünberg, muzyka: Rony’s Insomnia

czas: 72 min, produkcja: 2010, gatunek: dokument, kategoria: LGBT

Zapraszamy do zapoznania się z programem 3 LGBT Film Festiwal w Katowicach. Pokazy odbywają się również w Warszawie, Łodzi, Poznaniu i Gdańsku.

Uroczyste otwarcie odbędzie się 13 kwietnia 2012 r. w warszawskiej Kinotece najnowszym filmem Toma Tykwera „Trzy” (Drei).

3 lgbt film festival

Podczas tegorocznego tygodnia festiwalowego zaprezentujemy filmy, które zdobyły uznanie na największych, międzynarodowych festiwalach. Powrócimy również do tytułów z poprzednich lat, produkcji które wpisały się w kanon najlepszych filmów LGBT,  m.in. „Modlitwy za Bobby’ego” (Prayers for Bobby), „Dzikie noce” (Les nuits fauves).

Repertuar zostanie wzbogacony o blok wybitnych filmów dokumentalnych Roba Epsteina, amerykańskiego reżysera i producenta, uhonorowanego 2 Oscarami. Zaprezentujemy niepokazywane nigdy dotąd krótkie metraże Bavo Defurne. W repertuarze znajdą się również dwa polskie filmy: „Coming out po polsku” i „Trans – Akcja”.

3. LGBT Film Festival to nie tylko filmy, ale również liczne wydarzenia towarzyszące. W ramach festiwalu odbędą się sztuki teatralne: dwa gościnne spektakle Teatru Nowego z Krakowa. „Lubiewo” wg słynnej powieści Michała Witkowskiego, w Teatrze Dramatycznym oraz próby czytane „Zranionej młodości”, w reż. Tomasza Gawrona, obsada: Matylda Damięcka, Mateusz Damięcki, Bartosz Gelner (Sala Samobójców).

W trakcie trwania festiwalu odbędzie się plebiscyt na  „Najlepszy Film”. Tytuł wyłoniony zostanie przez głosowanie publiczności.

Grać będziemy: Warszawa – Kinoteka, Poznań – Kino Malta, Gdańsk – Klub Żak, Łódź – Kino Cytryna, Katowice – Kinoteatr Rialto

14 KWIETNIA | SOBOTA
16.00 Mężczyzna w kąpieli, reż. C. Honoré, Francja 2010, 72 min.
20.00 Piękno, reż. O. Hermanus, RPA, Niemcy, Francja 2011, 98 min.

15 KWIETNIA | NIEDZIELA
20.00 Modlitwy za Bobby’ego, reż. R. Mulcahy, USA 2009, 97 min.

16 KWIETNIA | PONIEDZIAŁEK
18.00 Dzikie noce, reż. C. Collard, Francja, Włochy 1992, 126 min.
20.30 The Big Gay Musical, reż. C. Andreas, F. M. Caruso, USA, 2009, 100 min.

17 KWIETNIA | WTOREK
18.00 Sierpień, reż. E. Rapaport, USA, 2011, 100 min.
20.00 Wypowiedziane, reż. R. Epstein, USA 1977, 124 min.

18 KWIETNIA | ŚRODA
15.30 Pułapka z celluloidu, reż. R. Epstein, Francja, Wielka Brytania, Niemcy, USA, 1995, 102 min.
20.00 Czasy Harvey’a Milka, reż. R. Epstein, USA, 1984, 90 min.

19 KWIETNIA | CZWARTEK
17.15 Coming out po polsku, reż. S. Grünberg, K. Reszke, Polska, 2011, 60 min.
18.45 Paragraf 175, reż. R. Epstein, Wielka Brytania, Niemcy, USA, 2000, 81 min.
20.30 Trans – akcja, reż. S. Grünberg, K. Reszke, Polska, 2010, 72 min.

Bilety – 12 zł, karnet na wszystkie seanse – 55 zł

Pokaz filmu „Chcę wstąpić do policji” + spotkanie z reżyserką – Agnieszką Manią; poniedziałek 26 marca od 19.00 w klubie Grawitacja , Browarna 6, Warszawa. Wydarzenie odbywa się w ramach V-Day UW stop przemocy wobec kobiet i dziewczyn.

Poruszająca opowieść o próbie zaakceptowania własnej przeszłości,niezachwianej woli działania i konieczności przebywania wśród ludzi o krzywdząco wąskim światopoglądzie. Główna bohaterka– Gaba to dwudziestoletnia dziewczyna, która wstępując do policji jednocześnie zadziera z otoczeniem nieprzychylnym jej orientacji. Uświadamia sobie, że spełnianie swych marzeń nie zawsze jest zapowiedzią lepszego życia. Film powstał jako praca dyplomowa studentów Warszawskiej Szkoły Filmowej– Agnieszki Mania i Pawła Twardo.

Juz w najblizszy czwartek, 22.03.2012 r., po doskonałym przyjęciu w kinach, ukaże się na DVD obsypany nagrodami film Andrew Haigh’a
ZUPEŁNIE INNY WEEKEND

Zupełnie inny weekend

Jednorazowa przygoda, która przeradza się w coś więcej – historia miłosna dwóch młodych ludzi, którzy próbują nadać sens swojemu życiu.

Autorką niepokojących, szorstkich, zdumiewających zdjęć do filmu jest Polka, Urszula Pontikos.
Film ZUPEŁNIE INNY WEEKEND znalazł się na listach Najlepszych Filmów Roku magazynów:
The New York Times, Village Voice, Chicago Tribune, Boston Globe, Sight & Sound, AV Club, Slate Magazine, Salon, Indiewire, The Telegraph, The Independent oraz Total Film.

„ZUPEŁNIE INNY WEEKEND jest jednym z najlepszych filmów roku, w każdej kategorii.” Michael Philips – CHICAGO TRIBUNE

„Życie jest zbyt krótkie, by przegapić tak poruszający film.” Marshall Fine – THE HUFFINGTON POST

„Ten inteligentny i poruszający film przypomina, że niskobudżetowe produkcje poruszają takie emocje, których większe filmy nie dotykają. To jeden z najlepszych, najbardziej wyjątkowy film roku.” Jonathan Romney, INDEPENDENT ON SUNDAY. FILM OF THE WEEK *****

Nie przegapcie też nowego portalu VOD OutFilm.pl

Wzruszająca opowieść o tym, że miłość nigdy nie jest łatwa!

Daniel jest prawdziwym szczęściarzem: jest przystojny, wspina się po szczeblach kariery, ma kochających rodziców i piękną narzeczoną Jen. Jednak w tym prawie idealnym życiu jest coś, co nie daje mu spokoju. Daniel ma słabość do dawnego przyjaciela ze szkoły Tommy’ego, który nie ukrywa, że jest gejem. Kiedy po wielu drinkach Daniel nie jest już w stanie kontrolować swoich pragnień, rodzi się romans, którego obaj nigdy nie zapomną.

Ten Jedyny

Zabawne, jak miłość i pożądanie mogą zburzyć nawet najlepszy plan na życie.

3 POWODY, DLA KTÓRYCH WARTO ZOBACZYĆ TEN FILM

1. Miłość nie jest łatwa i może nieźle namieszać w życiu.
2. Pragnienie też nie jest łatwe, zwłaszcza jeśli chcesz je ukryć.
3. Czy miłość i pragnienie razem to recepta na szczęście?

Premiera na DVD oraz Vod - 13.03.2012r!

Tym razem mamy coś dla fanów komedii gejowskich. Podczas Festiwalu Równe Prawa do Miłości pokazywaliśmy premierowo film Eating Out 4, teraz mamy okazję zakupić pierwszą część serii na DVD!

Eating out

Pierwsza część kultowej amerykańskiej serii. To pełnia zabawnych nieporozumień komedia o miłosnych perypetiach grupy przyjaciół. Caleb, którego właśnie porzuciła perwersyjna Tiffani, spogląda pożądliwie na Gwen. Ta jednak leci tylko na… gejów. By więc pomóc Calebowi, jego przyjaciel Kyle przedstawia go dziewczynie jako… nieśmiałego homoseksualistę. Kyle z kolei podkochuje się we współlokatorze Gwen, Marku, który pod namową Gwen umawia się z Calebem na randkę. Jak bohaterowie wybrną z tego qui pro quo? Kto z kim wyląduje w łóżku, a kogo połączą więzy miłości? Zobaczcie sami!

Pełnometrażowy debiut Q. Allana Brocka zdobył główne nagrody i nagrody publiczności na festiwalach filmów LGBT m.in. w San Francisco, San Diego i Phoenix.

Film został wydany pod naszą nową marką OutFilm.pl.

OutFilm.pl to nowa linia filmów, bardziej rozrywkowych niż tytuły Tongariro. To również serwis VOD z filmami LGBT różnych polskich dystrybutorów, który wystartuje 1 marca.

Pozostałe filmy EATING OUT (2–5) będą wydane w dniu światowej premiery EATING OUT 5, 13 marca.

Oczywiście daliśmy swój patronat wydaniu

Prędzej czy później również w Polsce stanie się oczywiste, że coraz więcej par jednopłciowych ma i będzie miała dzieci. Filmów na ten temat jest jednak niewiele. Szczególnie o tym co jest dużo, dużo później.

Finn’s girl

Finn i jej dziewczyna były cudowną parą. Postanowiły mieć dziecko. Ich rodzina rozwijała się szczęśliwie, do czasu kiedy X umiera na raka. Od tego czasu nic nie jest normalnie. Dorastająca Y tęskni za matką i nie odnajduje się w relacji z Finn, która jej nie urodziła. Szczególnie, że to zwykle X zajmowała się domem i pilnowała codzienności.

W pracy również Finn się nie układa, ponieważ pracuje w klinice aborcyjnej, a poza tym, że regularnie jej miejsce pracy jest oprotestowywane przez przeciwników tego zabiegu, ktoś próbuje Finn zabić, dlatego jest pod stałym nadzorem policji,

Sytuacja jest więc trudna i napięta. A to dopiero początek filmu. Sytuacja komplikuje się szczególnie w kwestii rodzinnej – Y ma lepszą relację z ojcem, który, tak naprawdę, nie jest jej ojcem. Warto więc obejrzeć chociażby, żeby poznać rodzinny sekret.

Historia jest prosta, ale zaskakująca. Od początku wiemy z kim Finn skończy w łóżku i wiemy, że będzie happy end, ale czekamy, żeby dowiedzieć się jak skomplikowana będzie sytuacja i co jeszcze się będzie działo.

Film trochę się dłuży, ale historia insaminacji, która zostaje rozwikłana na końcu rekompensuje czas spędzony na oglądaniu.

Poza tym nigdy za dużo filmów o parach jednopłciowych z dziećmi.

Click here to view the video on YouTube.

„SKOWYT”

Reż. Rob Epstein, Jeffrey Friedman

Premiera: 9 marca 2012

O FILMIE

SKOWYT

James Franco portretuje młodego Allena Ginsberga, poetę i lider pokolenia bitników.

Ginsberg wspomina swoje podróże, romanse i próby odnalezienia autowyzwolenia, które doprowadziły do powstania jego najsłynniejszego dzieła: wiersza „Skowyt”. W międzyczasie w San Francisco toczy się proces przeciw wydawcy „Skowytyu”. Prokurator stara się doprowadzić do zakazu rozprowadzania utworu, podczas gdy obrońca argumentuje, że jest on wyrazem wolności słowa, a wszelkie użyte w nim wulgaryzmy – przejawem ekspresji twórczej. Postępowanie przybiera coraz to różne formy od groteskowej po prawdziwie poruszającą w miarę przesłuchań kolejnych świadków.

Film jest jednocześnie portretem artysty-renegata, który przełamywał bariery, by znaleźć odkupienie i miłość oraz pobudzającą wyobraźnię „przejażdżką” po proroczym wierszu, który poruszył pokolenie i odbił się szerokim echem na całym świecie.

Zagraniczna prasa o filmie:

„Skowyt” bierze na warsztat arcydzieło i sprawia, że ono ożywa.

- New York Times

5 gwiazdek: Bez wątpienia odważny, zaangażowany i pomysłowy.

- Los Angeles Times

Świetny film. Franco totalnie wnika w seksowną przyziemność Ginsberga.

- Newsweek

Franco genialnie oddaje pompatyczną radość poety, wielkomiejskiego intelektualisty. Jest jak rabin, puszczający wodze fantazji w bitnikowskim światku. Na pewno nie jest to typowy film biograficzny.

- Entertainment Weekly

TWÓRCY FILMU:

Scenariusz i reżyseria:

Rob Epstein, Jeffrey Friedman

OSCARY:

Common threads: stories from the quilt – Najlepszy dokument pełnometrażowy 1990

Czasy Hareya Milka – Najlepszy dokument pełnometrażowy 1984

BERLINALE:

Paragraf 175 – Teddy Award 2000

The Celluloid Closet – Teddy Award 1996

Common Threads: Stories from the quilt – nagroda InterFilm 1990

SUNDANCE:

Paragraf 175 – Najlepsza reżyseria 2000

The Celluloid Closet – nagroda Freedom of Expression 1995

Występują:

Allen Ginsberg – James Franco (Geneza Planety Małp, Green Hornet, 127 godzin, Obywatel Milk)

Jake Ehrlich – Jon Hamm (Mad Men)

Gail Potter – Mary Louise-Parker (Anioły w Ameryce, Smażone, zielone pomidory, Red, Trawka)

David Kirk – Jeff Daniels (Good Night and Good Luck, Godziny)

Jack Kourack – Todd Rotondi

Neal Cassady – Jon Prescott

Andy Warhol to wszechstronny artysta, znany przede wszystkim jako przedstawiciel popartu, sztuki drugiej połowy XX wieku. Warhol to także reżyser niezależnych filmów. Jego obrazy są zwierciadłem życia i ilustracją prawdziwych zachowań aktorów-ludzi. Filmy, które chcemy przedstawić pokazują gejów, lesbijki, osoby biseksualne oraz drag queens, czyli osoby ówcześnie nie pasujące do zwykłych przedstawicieli klasy średniej w Stanach.

Andy Warhol

Lonesome Cowboys, reż. Andy Warhol, Paul Morrissey (1968 r.), 109 min. Western Andy’ego Warhola „Lonesome Cowboys” w bardzo luźny sposób posługuje się sztafażem gatunku, wręcz traktując go pretekstowo i zmierzając w kierunku parodii westernu, z wątkami gejowskimi na pierwszym planie.  

Bike Boy, reż. Andy Warhol (1967 r.), 110 min. Joe Spencer, członek gangu motocyklowego, to typowy macho. W pierwszej scenie bierze długi prysznic. Gdy wreszcie kończy, spotyka gwiazdy Andy’ego Warhola, które wciągają go w rozmowę. Rzucają niezrozumiałe żarty, stale go poprawiają próbując przy tym pozbawić go pewności siebie. W odpowiedzi na te prowokacje Joe staje się coraz bardziej obsceniczny i nie przestaje się przechwalać. Mimo to, trudno przychodzi mu walka z próbą jego ośmieszenia. Ostatecznie staje się częścią gry kobiet Warhola, które biorą nad nim górę.

My Hustler, reż. Andy Warhol, Chuck Wein (1965 r.), 79 min. Krok milowy dla kina gejowskiego, choć wedle dzisiejszych standardów niemalże konwencjonalny, nie szokujący film, opowiadający historię starzejącego się geja, który wynajmuje na weekend żigolaka, aby uprzyjemnił mu czas.

Program festiwalu znajdziecie na stronie www.frpdm.pl

w 1997 roku powstał film, który, chociaż koszmarnie nakręcony i zagrany, niesie fajne przesłanie. Mamy małe miasteczko w środku niczego. Powstaje tam ośrodek dla chorych na AIDS. Mimo, że to lata 90. wszyscy zachowują się, jakby nadal był rok 1950. Co z tego wyniknie?

Szczególnie, że do miasta powraca Grace, która rozeszła się z mężem, liga kobieca ma pomóc jako wolontariuszki w ośrodku, a na przyjęciu jeden z lokalnych gejów ogłasza, że jego homoseksualność wzięła się z wody.
Mimo teoretycznego potencjału – nie udało mi się uśmiechnąć ani razu. To nie znaczy jednak, ze film trzeba spisać na straty. Oprócz typowego tematu coming outu pokazuje, że w grupie siła. Wspólnie, można zwalczać stereotypy.

Poza tym typowo: kilkoro jawnych gejów, kobieta odkrywająca swoją seksualność, ukryty gej homofob, problemy z rodziną. Nic czego nie widzieliśmy już wcześniej. Nawet przed 1997. Nie mniej – im więcej takich filmów, tym lepiej. Szczególnie, że może przypaść do gustu pewnemu gronu widzów.

Tak czy siak główna bohaterka zadziwiająco ładna (w tej roli Keri Jo Chapman), historia niezbyt oczywista, chociaż dążąca do wiadomego finału. Pamiętając kiedy był kręcony należy docenić podejście i jednak brak aż tylu stereotypów (czy wręcz walczenie z niektórymi) – oczywiście nie licząc tego, że przyszły transwestyta w dzieciństwie bawił się Kenami w sukienkach, lesbijka Barbie, które się całowały, a jej wszyscy chłopacy byli gejami; lokalni geje są malarzami, dekoratorami wnętrz, synami mamuś lub dziennikarzami. Osadzenie historii na tle ośrodka dla chorych na AIDS odbieram bardzo pozytywnie.
Na luźny wieczór film do bezmyślnego obejrzenia jak znalazł.

Click here to view the video on YouTube.

Mia i Frida poznają się na zaręczynach swoich rodziców. Frida ogłasza wtedy też swoje zaręczyny z Timem. Rodzice chcą, aby przyszłe przyrodnie siostry zakolegowały się. Sztywna Mia i urocza Frida jakoś nie znajdują wspólnego języka. Do czasu…

Click here to view the video on YouTube.

Kyss mig

Po obejrzeniu dziesiątków (a nawet już setek) filmów lesbijskich z trudnością znajduję pozycje, które wywierają na mnie wrażenie i nie są do bólu przewidywalne. Są dziesiątki filmów on i ona, aż nagle pojawia się druga ona i cały świat staje na głowie. W zależności od nie wiadomo czego ona, wybiera albo jego albo ją.
Najbardziej popularnymi filmami tego typu są Imagine me and you oraz I can’t think straigh.
Nie spodziewałam się więc niczego zaskakującego ani ciekawego po tym filmie. Oczywista oczywistość: Mia ma wziąć ślub z Timem, poznaje Fridę i mają romans. Heteroseksualność zwycięża (wszak to melodramat) i morał z tej bajki jest wszystkim znany.

Zostałam pozytywnie zaskoczona. Nie tylko ładnym obrazem i muzyką. Aktorki są bardzo przekonywujące (hipnotyzująca Liv Mjones i intrygująca Ruth Vega Fernandez), a historia realistyczna. Ot, chociażby prosta scena, typowo filmowa. Bohaterka śpieszy się, żeby zdążyć na samolot, ale ponieważ nie ona jest pasażerką, nie zostaje przepuszczona przez kontrolę.
Chociaż wszystko zmierza do zakończenia, które nie jest zaskoczeniem, to na szczęście dla widza historia wije się i zakręca w niespodziewanych momentach. Czasem nawet zaskakujących dla mnie
Nieczęsto też się zdarza, żeby to ta zdeklarowana i pogodzona ze sobą była siłą napędową romansu – zwykle to jednak te odkrywające uroki miłości lesbijskiej niby nie chcą, ale ostatecznie to one wskakują do łóżka, co daje początek relacji.

Frida i Mia

Nie mam okazji oglądać dużo filmów branżowych ze Skandynawii – a szkoda. W przeciwieństwie do Brytyjczyków czy Amerykanów w podobnej historii zmieścili jeszcze problemy heteroseksualnych związków i zdrady, coming out i reakcję rodziny, a także problemy rodzinne.

Z resztą.. co ja będę reklamować. Po prostu polecam, bo naprawdę kawał dobrego kina. W 2012 film będzie pokazywany na paradzie w Sztokholmie.

Click here to view the video on YouTube.